Nie grab, nie buk i nie dąb. To drewno do kominka ma zaletę, o której mało kto wie
Nie musisz wydawać fortuny na opał, żeby w domu zrobiło się naprawdę ciepło, przytulnie i żeby w powietrzu unosił się zapach jak prosto z sadu. Jest jedno drewno, o którym wielu posiadaczy kominków wciąż zapomina — mniej oczywiste, często tańsze, a potrafi dać zaskakująco dużo ciepła. Drewno z drzew owocowych pali się spokojnie i długo, trzyma równy żar i zostawia po sobie aromat, którego nie da się pomylić z niczym innym. Jest jednak haczyk: nie każdy gatunek działa tak samo. Za chwilę zobaczysz, które drewno owocowe jest strzałem w dziesiątkę, a które może tylko narobić problemów.
- Najbardziej kaloryczne drewno do kominka
- Drewno z drzew owocowych do kominka
- Drewno do kominka: wiśnia, morela i iglaki
Najbardziej kaloryczne drewno do kominka
W sprzedaży znajdziesz wiele rodzajów drewna opałowego, a każdy z nich różni się twardością, czasem spalania, zawartością żywicy, ceną oraz wartością energetyczną. Dla posiadaczy kominków najważniejsza jest kaloryczność — czyli ile ciepła realnie daje spalenie danego gatunku. Jeśli zależy Ci na efektywnym i wygodnym ogrzewaniu na co dzień, zwykle wybiera się drewno kominkowe o wysokiej wartości opałowej: grzeje mocno, pali się długo i nie wymaga ciągłego dokładania. Do najbardziej kalorycznych gatunków drewna należą:
- Grab – 19,5 MJ/kg,
- Buk – 19,2 MJ/kg,
- Jesion – 18,9 MJ/kg,
- Akacja – 18,8 MJ/kg,
- Dąb – 18,6 MJ/kg,
- Brzoza – 18,3 MJ/kg.
Drewno z drzew owocowych nie dorównuje liderom pod względem energii, ale nadal jest dobrym wyborem do palenia w kominku. Najczęściej osiąga około 16,2–17,5 MJ/kg. Warto wziąć je pod uwagę, bo bywa wyraźnie tańsze niż np. buk czy grab, a jednocześnie spala się stabilnie i spokojnie — dzięki czemu może być praktyczną alternatywą dla najpopularniejszych gatunków.
Drewno z drzew owocowych do kominka
Drewno z drzew owocowych uchodzi za stosunkowo niedrogi wybór, ale ma też kilka zalet, które szybko wychodzą na jaw w praktyce. Najłatwiej rozpoznać je po przyjemnym, lekko słodkawym zapachu, który pojawia się w trakcie spalania. To właśnie ten aromat sprawia, że tak chętnie używa się go do wędzenia, a przy okazji świetnie nadaje się też jako opał do domowego kominka — szczególnie jeśli zależy nam na nastroju, stabilnym żarze i możliwie czystym paleniu.
Posiadacze kominków często wybierają drewno śliwowe, bo jest twarde i bardzo gęste — pod tym względem bywa porównywane do grabu. Jego wartość opałowa to około 16,2 MJ/kg. Nieco wyżej wypada grusza (ok. 17,1 MJ/kg): spala się równo, ma zwartą strukturę, a gęstością przypomina jesion. Za najbardziej wszechstronną propozycję wśród gatunków owocowych wielu fachowców wskazuje jednak jabłoń. Do kominka pasuje znakomicie — ma gęstość zbliżoną do gruszy, a jej wartość energetyczna wynosi ok. 16,9 MJ/kg. Jabłoń pali się wolno i stabilnie, zwykle daje mniejszy płomień, ale dużo ciepła, a przy tym generuje niewiele dymu i zostawia mniej osadu w palenisku.
Drewno do kominka: wiśnia, morela i iglaki
Nie każdy rodzaj drewna nadaje się do palenia w kominku — dotyczy to zarówno niektórych drzew owocowych, jak i wielu innych gatunków. Jeśli zależy Ci na przyjemnym, lekko słodkawym zapachu, szczególną uwagę zwróć na drewno z wiśni i moreli. Choć oba te gatunki mają całkiem dobrą kaloryczność, zawierają glikozydy cyjanogenne, które w trakcie spalania mogą uwalniać toksyczny cyjanowodór. Wiśnia i morela są cenione przy wędzeniu potraw, ale w domowym kominku — zwłaszcza przy słabszym ciągu i gorszej wentylacji — lepiej sięgać po nie sporadycznie i palić je z dużą ostrożnością.
Specjaliści odradzają również drewno iglaste, głównie ze względu na wysoką zawartość żywicy. Do kominka nie warto dokładać sosny, świerka, jodły ani modrzewia: te gatunki potrafią zapalić się gwałtownie, palić się krótko, ale bardzo intensywnie, a zwęglona żywica łatwo przywiera do elementów paleniska, tworząc lepką i uciążliwą do usunięcia warstwę. Dodatkowo podczas spalania iglaków powstaje kreozot, który osadza się na ściankach przewodu kominowego i wyraźnie zwiększa ryzyko zapalenia się sadzy.