Drewno w markecie wygląda świetnie. W domu często czeka niemiła niespodzianka
Drewno opałowe w worku albo na palecie z dużego marketu kusi prostotą: dorzucasz do koszyka przy okazji zakupów i masz spokój z ogrzewaniem. Tyle że ta wygoda bywa tylko fasadą — a to, co kryje się pod folią i na etykiecie, potrafi zaskoczyć w najmniej odpowiednim momencie. Efekt? Pieniądze uciekają szybciej, niż planowałeś, a ciepła jest mniej, kiedy najbardziej na nim zależy. Czy marketowe drewno naprawdę się kalkuluje? Zanim zapłacisz, sprawdź, jakie pułapki mogą czekać w środku i dlaczego „niespodzianki” w jakości trafiają się tu częściej, niż można by sądzić.
- Dlaczego drewno z marketu się nie opłaca
- Dlaczego mokre drewno jest groźne
- Wilgotne drewno z marketu: ryzyko i koszty
- Gdzie kupić i jak przechowywać drewno opałowe
Dlaczego drewno z marketu się nie opłaca
Zafoliowane polana ułożone na sklepowych paletach potrafią wyglądać naprawdę atrakcyjnie, ale w codziennym użytkowaniu rzadko są dobrym interesem. Opał w małych paczkach należy do najdroższych opcji na rynku. Wystarczy przeliczyć koszt na metry przestrzenne, żeby szybko zauważyć, że ceny potrafią mocno rozczarować. W efekcie za drewno z marketu często płacimy dwa razy więcej, a bywa, że nawet trzy razy tyle co za opał kupowany bezpośrednio w nadleśnictwach.
Problemem paczkowanego drewna jest również mała przejrzystość co do gatunku i pochodzenia. Na etykietach często pojawiają się ogólniki w stylu „drewno liściaste”, bez informacji, czy w środku jest dąb, grab, czy np. topola o wyraźnie słabszych właściwościach grzewczych. Polana o niższej kaloryczności mogą oddać nawet o 30 % mniej ciepła niż dobrze sezonowany buk. Do tego dochodzi częsty kłopot z wilgotnością opału z dyskontów: producenci deklarują poziom poniżej 20 %, ale drewno bywa składowane w nieodpowiednich warunkach, przez co łatwo chłonie wilgoć, a czasem zaczyna też gnić od środka.
Dlaczego mokre drewno jest groźne
Mokre drewno rozpala się z trudem, daje wyraźnie mniej ciepła i może szkodzić zdrowiu domowników. Gdy wilgotność jest zbyt wysoka, na ściankach komina zaczyna odkładać się kreozot. Niekiedy wystarczy kilka miesięcy regularnego palenia gorszym opałem, by w przewodzie pojawiły się czarne, twarde naloty, które mocno przywierają do jego wnętrza. Kreozot jest wyjątkowo łatwopalny — nagromadzona sadza potrafi zapalić się w najmniej spodziewanej chwili, a to może skończyć się pożarem komina.
Palenie drewnem o wilgotności przekraczającej 20% jest zabronione. W praktyce oznacza to, że mokre polana podczas spalania znacznie intensywniej dymią i emitują więcej szkodliwych związków, przez co pogarszają jakość powietrza. Co ważne, odbija się to także na zdrowiu — mowa m.in. o tlenkach azotu, dwutlenku siarki oraz pyłach zawieszonych. Wilgotne drewno wytwarza też więcej pary wodnej i smoły, które osadzają się na elementach urządzenia: w palenisku, na przesłonie czy katalizatorze. Już po jednym sezonie takiego palenia instalacja grzewcza może wymagać kosztownych napraw. Sprawdź, jakie są ceny drewna kominkowego.
Wilgotne drewno z marketu: ryzyko i koszty
Drewno opałowe kupowane w marketach potrafi kosztować naprawdę sporo – z tym trudno dyskutować. Rzadziej mówi się jednak o tym, że część partii trafiających na półki może być po prostu gorsza, zwłaszcza gdy drewno jest zbyt wilgotne przez niewłaściwe składowanie. A to jeden z tych „drobiazgów”, który bardzo szybko potrafi odbić się zarówno na domowym budżecie, jak i na stanie urządzeń grzewczych.
Spalanie drewna, którego wilgotność przekracza 20%, może skończyć się mandatem nawet do 500 zł. W miejscowościach objętych uchwałami antysmogowymi przepisy bywają jeszcze ostrzejsze – w skrajnych przypadkach można dostać nakaz wymiany źródła ciepła albo czasowy zakaz korzystania z pieca, dopóki problem nie zostanie usunięty.
Zbyt mokre drewno to także prosty przepis na szybsze zużycie kominka, pieca i przewodu kominowego. Czyszczenie, serwis, naprawy czy wymiana elementów mogą kosztować od kilkuset złotych do nawet kilkunastu tysięcy. Do tego dochodzi większe zużycie opału: wilgotne drewno oddaje mniej ciepła, więc trzeba dokładać częściej, żeby utrzymać komfortową temperaturę w domu.
Gdzie kupić i jak przechowywać drewno opałowe
Zakup opału w markecie tylko z pozoru bywa najwygodniejszy — w praktyce rzadko jest to wybór najbardziej opłacalny. Najniższe ceny w Polsce często oferują nadleśnictwa Lasów Państwowych, gdzie można nabyć drewno w kłodach albo wałkach. Warto jednak pamiętać, że taki surowiec zazwyczaj trzeba samodzielnie pociąć i dobrze wysuszyć, a do tego zdarza się, że akurat brakuje go na stanie. Nic dziwnego, że wielu właścicieli pieców i kominków ostatecznie rezygnuje z tej opcji. Bezpieczniejszą i wygodniejszą alternatywą są lokalne składy opału oraz tartaki: najczęściej sprzedają drewno już porąbane i sezonowane, a bardziej dociekliwy kupujący może na miejscu zmierzyć jego wilgotność zwykłym wilgotnościomierzem, zanim wyda pieniądze.
Po zakupie równie istotne jest to, w jakich warunkach drewno będzie leżało. Najlepiej układać je na podkładach, minimum 15 cm nad gruntem, pod zadaszeniem, które osłoni przed deszczem, ale nie zablokuje przepływu powietrza. Dobrą praktyką jest też zostawianie małych przerw między polanami — sprawna cyrkulacja zmniejsza ryzyko zawilgocenia i pojawienia się pleśni. W codziennym użytkowaniu świetnie działa również trzymanie w domu zapasu na trzy–cztery dni: drewno ogrzane do temperatury pokojowej szybciej łapie ogień, pali się czyściej i potrafi oddać więcej ciepła.