Sprawdź, jak palić w kominku, by zmniejszyć dym i zużycie drewna!
Klasyczne rozpalenie kominka od dołu polega na umieszczaniu rozpałki i drobnych polan na spodzie, a grubszego drewna na wierzchu, co nierzadko skutkuje dymieniem – z tego powodu coraz częściej zaleca się metodę rozpalania od góry. Ta technika umożliwia znaczne ograniczenie dymienia, poprawę efektywności spalania oraz redukcję osadzania się sadzy w przewodzie kominowym. Na czym polega ta metoda?
- Efektywne spalanie: metoda palenia od góry
- Optymalne układanie drewna w kominku
- Optymalny dopływ powietrza w kominku
- Palenie od góry - zalety i korzyści
- Efektywne spalanie opału: oszczędność i trwałość
- Alternatywne metody układania ogniska
Efektywne spalanie: metoda palenia od góry
Zamiast podpalać cały stos drewna od dołu – jak to jest w tradycyjnej metodzie – drewno układa się warstwowo, a materiały do rozpalania umieszcza się na szczycie. W ten sposób płomień rozpoczyna się na górze paleniska i stopniowo schodzi w dół, obejmując kolejne warstwy drewna. Takie spalanie nazywane jest współprądowym.
W tradycyjnej technice dym i gazy uwalniane z jeszcze zimnego drewna nie przechodzą przez obszar wysokiej temperatury. W rezultacie duża część palnych substancji opuszcza komin, zamiast przekształcić się w ciepło. Palenie od góry rozwiązuje ten problem – dym musi przejść przez warstwę ognia, gdzie zostaje spalony.
Optymalne układanie drewna w kominku
Na spodzie kominka układa się największe, solidne kawałki drewna, które są głównym źródłem energii. Na nich umieszcza się kolejne warstwy coraz cieńszego drewna – najlepiej naprzemiennie, aby utrzymać wolne przestrzenie umożliwiające swobodny przepływ powietrza.
Na samym wierzchu stosu umieszczona jest rozpałka, ale jej ilość powinna być nieco większa niż przy tradycyjnym rozpalaniu, gdyż to ona rozpoczyna proces spalania całego wsadu. Istotne jest, aby drewno było suche i sezonowane, o wilgotności nieprzekraczającej 20%. Mokre drewno, nawet przy prawidłowym ułożeniu, spowoduje nadmierne dymienie i obniżenie efektywności kominka.
Optymalny dopływ powietrza w kominku
Na etapie wstępnego rozpalania przepływ powietrza powinien być zwiększony, aby rozpałka szybko zapłonęła i stworzyła trwałą warstwę żaru. W kominkach z możliwością regulacji powietrza pierwotnego i wtórnego oznacza to częściowe otwarcie wszystkich dostępnych wlotów.
Gdy drewno na górze zajmie się ogniem, można stopniowo ograniczać dopływ powietrza. Ogień nie powinien być intensywny, a raczej spokojny i równomierny. Nadmierna ilość powietrza prowadzi do szybkiego spalania opału i utraty ciepła, natomiast zbyt mała ilość powoduje dymienie.
Palenie od góry - zalety i korzyści
W tradycyjnym paleniu od dołu dym z dużych kłód, umieszczonych na samej górze, uchodzi bezpośrednio do komina. Natomiast w paleniu od góry dym najpierw musi przejść przez strefę wysokiej temperatury, gdzie gazy ulegają dopaleniu – w ten sposób ilość dymu wydostająca się do przewodów kominowych jest znacznie mniejsza.
Dodatkowym rezultatem jest mniejsze osadzanie się sadzy i smoły w przewodzie kominowym. Czystsze spaliny oznaczają rzadszą konieczność czyszczenia komina oraz mniejsze ryzyko samozapłonu nagromadzonych zanieczyszczeń.
Efektywne spalanie opału: oszczędność i trwałość
Obszar ciepła przemieszcza się równomiernie, a paliwo nie zaczyna się palić jednocześnie na całej powierzchni, jak to ma miejsce w tradycyjnym rozpalaniu, lecz spala się stopniowo.
Taka sama ilość paliwa pali się przez dłuższy czas – choć mniej efektownie, ale za to bardziej efektywnie. W praktyce przekłada się to na mniejsze zużycie drewna i rzadszą potrzebę dokładania paliwa.
Alternatywne metody układania ogniska
Inną opcją jest technika „litery A” oraz struktura znana jako namiot lub studnia. W tej pierwszej metodzie na spodzie paleniska układa się jedno lub dwa grubsze kawałki drewna równolegle, a kolejne kawałki opiera się o nie pod kątem, tworząc formę litery A lub odwróconego V. Rozpałka zostaje umieszczona w przestrzeni pod takim „daszkiem”.
Metoda namiotu, określana również jako studnia, polega na ustawieniu kawałków drewna pionowo lub pod niewielkim kątem wokół centralnie umieszczonej rozpałki, tak aby całość przybierała formę tipi.
Obie te techniki są szczególnie skuteczne, gdy celem jest uzyskanie efektownego, wysokiego płomienia, który ma funkcję dekoracyjną – jednak w porównaniu z paleniem od góry prowadzą do szybszego zużycia opału.