Gdy większość ogrodu już gaśnie, ta bylina dopiero zaczyna wyglądać najlepiej
Aster karłowaty (Symphyotrichum dumosum), znany też jako aster krzaczasty albo aster jesienny zaczyna kwitnąć na powitanie jesieni z początkiem września. Kwitnie wytrwale i nieprzerwanie aż do listopada. Urzeka urodą swoich delikatnych kwiatów, których kolory kontrastują z zielonymi liśćmi. Zwarty, poduszkowaty pokrój sprawia, że tworzy pokryte kwiatami półkule w odcieniach błękitu, fioletu aż do różu i purpury.
- Pochodzenie astra krzaczastego
- Wzrost i wygląd astra karłowatego
- Stanowisko i podłoże dla astrów jesiennych
- Rozmnażanie i zastosowanie astrów krzaczastych
Pochodzenie astra krzaczastego
Aster krzaczasty jest byliną ze wschodu Ameryki Północnej, należącą do rodziny astrowatych. Do niedawna w jednym rodzaju Aster skupiano szereg gatunków, których podobieństwo okazało się mylące, a pokrewieństwo często odległe. Pod koniec XX wieku wyodrębniono rodzaj botaniczny Symphyotrichum, do którego należy między innymi aster krzaczasty. Ze względu na brak dotychczas polskiej nazwy, w użyciu jest nadal aster.
W naszych ogrodach rozpowszechnione są odmiany mieszańców dzikiego gatunku Symphyotrichum dumosum (aster karłowaty) i Symphyotrichum novi-belgii (aster nowobelgijski). Z tego względu bardziej poprawne botanicznie byłoby określenie aster ogrodowy (Aster hort.) albo Symphyotrichum x dumosum.
Niskie, często poduszkowate astry, dają przyjemny widok w ogrodzie przez cały rok i kwitną od końca lata do późnej jesieni rozwijając niezliczone kwiaty w rozmaitych kolorach. Na dodatek są łatwe w pielęgnacji i bardzo trwałe. Również motyle, pszczoły i inne owady cieszą z obecności tej byliny. Nic dziwnego, że astry krzaczaste cieszą się ogromną popularnością.
Wzrost i wygląd astra karłowatego
Aster krzaczasty odznacza się zwartym, poduszkowatym wzrostem i osiąga wysokość 20-50 cm i szerokość 30-50 cm. Dzięki swoim rozchodzącym się kłączom tworzy szybko gęste kępy. Zagłusza niepożądane chwasty i doskonale nadaje się na roślinę okrywową. Pędy kwiatowe stoją gęsto obok siebie, dając półkulistą formę, która przez całą jesień okrywa się kwiatami.
Liście astra krzaczastego są liniowo-lancetowate, mają 5-15 cm długości, są całobrzegie i zielone. Kwiaty są niezwykle dekoracyjne i rozwijają się tak licznie, że ledwie widać liście. Paleta barw sięga od fioletu i odcieni błękitu przez róż do purpury i bieli. Każdy kwiat posiada charakterystyczny żółty krążek w środku i ma średnicę około 5 cm. Właściwie są to kwiatostany w formie koszyczka, gdzie pojedyncze kwiaty rurkowate zajmują środek, a kwiaty języczkowate obwód koszyczka.
Do efektownego, wspaniałego widoku kwiatów potrzeba kilku roślin na metrze kwadratowym. Odpowiednie odległości miedzy roślinami mają zapewnić dobry rozwój roślin i bujne kwitnienie. W zależności od odmiany sadzi się astry w odstępach 30-45 cm, a duże odmiany jeszcze rzadziej, aby zapobiegać takim chorobom jak mączniak.
Stanowisko i podłoże dla astrów jesiennych
Astry krzaczaste preferują stanowiska słoneczne i najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych, piaszczystych do gliniastych, które są bogate w próchnicę i składniki pokarmowe oraz są lekko wilgotne. Zastoju wody należy unikać, ponieważ rośliny są wrażliwe na nadmiar wilgoci. Lubią świeże podłoże i zgadzają się na lekko wilgotne stanowiska. Astry krzaczaste są zimoodporne i znoszą mrozy nawet do -40°C. Nadają się do podsadzania pod drzewami, jeśli te stoją na słonecznym miejscu.
Te byliny są łatwe w pielęgnacji i do zdrowego wzrostu potrzebują:
- Podlewanie – regularne dawki wody są konieczne zwłaszcza w okresie suszy. Unikajcie natomiast nadmiaru wody.
- Nawożenie – zasilajcie astry dwa razy w roku, wiosną i latem, i stosujcie do tego kompost. Unikajcie nawozów bogatych w azot.
- Przycinanie – przekwitłe pędy trzeba regularnie usuwać. Jesienią albo wczesną wiosną ścina się obumarłą część nadziemną nisko nad ziemią. Podział i przycinanie astrów zapewnia obfite kwitnienie i zapobiega dziczeniu bylin.
Rozmnażanie i zastosowanie astrów krzaczastych
Rozmnażanie tych bylin można wykonać albo przez podział, albo przez ukorzenianie sadzonek wierzchołkowych na wiosnę. Co dwa-trzy lata należy astry krzaczaste po kwitnieniu podzielić. To odmładza rośliny, pozwala utrzymać je w zdrowiu i zapobiec mączniakowi, który często opanowuje astry. Zabieg odmładzania wspomaga bujne kwitnienie każdego roku.
Astry krzaczaste znajdują głównie zastosowania na rabatach, jako rośliny okrywowe oraz w pojemnikach na balkonie. Dla osiągnięcia efektu barwnego dywanu, trzeba posadzić na metrze kwadratowym trzy do pięciu astrów Aster x dumosus. Poduszkowata bylina daje się bardzo pięknie łączyć z wysokimi astrami jesiennymi albo z kępkowatą trawą ostnicą cieniutką (Stipa tenuissima) lub prosem rózgowatym (Panicum virgatum).