Kwitnie nawet na pniu. Mało kto wie, że można je uprawiać w Polsce
Chiński judaszowiec to drzewo, które potrafi zrobić w ogrodzie prawdziwy „efekt wow” — i to szybciej, niż myślisz. Gdy zaczyna kwitnąć, wygląda jak zawieszona w powietrzu różowa mgła: niezliczone drobne kwiaty oblepiają nie tylko gałęzie, ale nawet pień, tworząc widok, obok którego trudno przejść obojętnie. Brzmi jak roślina z dalekiej Azji, która w naszym klimacie nie ma szans? A jednak potrafi zaskoczyć — w Polsce też może rosnąć i zachwycać, o ile spełnisz kilka kluczowych warunków. Jeśli marzysz o ogrodzie z nutą egzotyki i romantycznym klimatem, dalej będzie tylko ciekawiej.
Judaszowiec chiński: opis i uprawa
Cercis chinensis to gatunek, który w Polsce wciąż spotyka się stosunkowo rzadko. Znacznie częściej uprawiany jest judaszowiec zwyczajny – Cercis siliquastrum – uznawany za najbardziej rozpowszechniony. Judaszowiec chiński jest drzewem zrzucającym liście na zimę. Jego drobne, różowofioletowe i lekko pachnące kwiaty, zebrane w efektowne kiście, pojawiają się bezpośrednio na pniu oraz starszych gałęziach, dzięki czemu roślina wygląda wyjątkowo już od kwietnia do maja. Ozdobą są również duże, nawet 15-centymetrowe liście, które jesienią przebarwiają się z zieleni na intensywną żółć. Nasiona dojrzewają w strąkach utrzymujących się często aż do wiosny, stanowiąc dodatkowe źródło pożywienia dla ptaków. A może zainteresuje cię również artykuł o hodowli klonu palmowego?
Wszystkie judaszowce to drzewa liściaste dość wrażliwe na zimowe spadki temperatur, dlatego przy sadzeniu Cercis chinensis kluczowy jest dobór stanowiska. Najlepiej sprawdzi się miejsce słoneczne, ciepłe i osłonięte od mroźnych, porywistych wiatrów. Roślina preferuje glebę lekką oraz przepuszczalną, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Judaszowiec chiński, podobnie jak judaszowiec zwyczajny, źle znosi przesadzanie, więc warto od razu wybrać mu docelową lokalizację. Cena sadzonki o wysokości około 120 cm wynosi zwykle około 55 zł/szt.
Sadzonki na stałe miejsce najlepiej sadzić od października do końca lutego. Wykopujemy dołek na głębokość odpowiadającą doniczce, w której roślina rosła wcześniej. Na dno wsypujemy nawóz organiczny, przysypujemy go warstwą ziemi, a następnie wbijamy palik i ustawiamy przy nim sadzonkę, którą przywiązujemy dla stabilizacji. Ziemię wokół judaszowca dokładnie ugniatamy i obficie podlewamy. Warto też rozłożyć ściółkę – np. korę, liście, suchą trawę, itp. Jeśli szukasz więcej inspiracji, sprawdź także zebrane tutaj artykuły o judaszowcach.
Młody Cercis chinensis wymaga regularnego, dość obfitego podlewania. Pielęgnacja obejmuje również formowanie korony. Po kwitnieniu można usunąć cienkie gałązki rosnące do środka i skrócić pędy zewnętrzne, aby nadać roślinie bardziej kulisty, uporządkowany pokrój. Choć ten judaszowiec uchodzi za jeden z bardziej odpornych na zimowe chłody, młode drzewko warto zabezpieczyć przed mrozem: stosuje się okrycia ze słomy, owija pień tkaniną i dodatkowo osłania tekturą. Zabezpieczenia zdejmujemy dopiero wtedy, gdy minie ryzyko wiosennych przymrozków. Judaszowiec chiński zaczyna kwitnąć zwykle po około pięciu latach uprawy. Sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o drzewkach ozdobnych.
Wiele drzew liściastych, w tym Cercis chinensis, można z powodzeniem prowadzić w formie bonsai. Judaszowiec chiński wyróżnia się szybkim tempem wzrostu i łatwością kształtowania, co sprzyja formowaniu. Zanim kupimy nasiona, dobrze jest upewnić się, że pochodzą ze sprawdzonego źródła. W uprawie największe znaczenie mają nasiona świeże, właściwie przechowywane. Wysiew przeprowadza się na początku wiosny. Za opakowanie 10-15 nasion zapłacimy najczęściej od 1 zł do 5 zł. Jeśli szukasz więcej pomysłów, sprawdź także zebrane tutaj inspiracje na drzewka ozdobne.
Judaszowiec ‘Avondale’: kwitnienie i uprawa
‘Avondale’ to odmiana pochodząca z Chin. Dorasta zwykle do ok. 4 m wysokości i ok. 2 m szerokości. Na pierwsze kwitnienie nie trzeba długo czekać — roślina potrafi zakwitnąć już w trzecim roku. Przed pojawieniem się liści na gałęziach, a nawet bezpośrednio na pniu, rozwijają się pachnące, motylkowate kwiaty w mocnym, intensywnie różowym odcieniu. Takie kwitnienie „na pniu” określa się mianem kauliflorii. W maju drzewko przez około trzy tygodnie wygląda, jakby było obsypane różową mgiełką drobnych kwiatów. Ozdobą judaszowca ‘Avondale’ są też duże, sercowate i błyszczące liście: latem soczyście zielone, a jesienią przebarwiające się na jasny żółty. W długich strąkach dojrzewają nasiona, które na wietrze charakterystycznie szeleszczą. Same strąki często pozostają na gałęziach aż do wiosny.
W uprawie najlepiej sprawdza się stanowisko słoneczne i możliwie zaciszne, osłonięte od silnych podmuchów. Warto od razu wybrać miejsce docelowe, bo drzewko źle znosi przesadzanie. Najlepsze będzie podłoże piaszczyste, lekkie i przepuszczalne, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Młode egzemplarze na zimę warto zabezpieczać przed mrozem — sprawdzają się słomiane chochoły, karton, styropian albo włóknina. Dużym plusem tej odmiany jest odporność na suszę. Roślina zwykle nie sprawia problemów zdrowotnych: rzadko choruje i nie bywa chętnie atakowana przez szkodniki. Jako drzewo miododajne stanowi cenne źródło nektaru dla pszczół, a jej nasiona są chętnie podjadane przez ptaki.
Kwiaty judaszowców można wykorzystywać także w kuchni. Mają lekko słodko-kwaśny smak, który potrafi dodać sałatkom nieco egzotycznego charakteru, a przy okazji świetnie sprawdzają się jako dekoracja potraw. Cena sadzonki o wysokości ok. 50 cm to zazwyczaj około 45-65 zł.