Posadził judaszowiec, a po kilku latach chciał go przenieść. To był zły moment na zmianę
Judaszowiec południowy potrafi zatrzymać wzrok na długo — wiosną obsypuje się różowofioletowymi kwiatami tak gęsto, że zdają się wyrastać nie tylko z gałęzi, ale i prosto z pnia. Zanim jednak zaprosisz to niezwykłe drzewo do swojego ogrodu, lepiej poznaj kilka kluczowych zasad i błędów, które najczęściej przekreślają efekt „wow”. Wystarczy jeden nietrafiony krok, by zamiast bajecznego kwitnienia pojawiła się frustracja. Sprawdź, na co uważać i jak stworzyć warunki, w których judaszowiec odwdzięczy się zdrowym wzrostem i spektaklem co roku.
Judaszowiec: uprawa i rozmnażanie
Judaszowiec południowy, judaszowiec wschodni – Cercis siliquastrum – to liściaste drzewo z rodziny bobowatych, które na zimę zrzuca liście. W polskich warunkach zwykle dorasta do ok. 5–6 m, a najlepsze efekty daje w cieplejszych rejonach kraju, zwłaszcza na południowym zachodzie. Ponieważ bardzo źle znosi przesadzanie, miejsce w ogrodzie warto wybrać od razu „na stałe” i dobrze je zaplanować.
Judaszowce najczęściej rozmnaża się z nasion w warunkach szklarniowych. Judaszowiec wschodni oraz judaszowiec kanadyjski wytwarzają nasiona, które przed siewem przygotowuje się przez ok. 3 miesiące w trakcie stratyfikacji. W lutym przenosi się je do ciepłego inspektu, gdzie temperatura ok. 21°C sprzyja kiełkowaniu. Gdy pojawią się korzenie, siewki pikuje się i przesadza do doniczek, w których rosną przez mniej więcej 2 lata. A może zainteresuje cię także artykuł o uprawie klonu palmowego?
Jak uprawiać judaszowiec? Drzewo Judasza najlepiej czuje się w miejscu ciepłym, słonecznym i osłoniętym od wiatru. Cercis siliquastrum to roślina wyraźnie światłolubna, dlatego najkorzystniej sadzić ją jako soliter, w suchej i przepuszczalnej ziemi. Najlepsze będzie podłoże piaszczyste, o odczynie lekko zasadowym lub obojętnym. Młode drzewko sadzi się w dołku o średnicy ok. 80 cm, na taką głębokość, na jakiej rosło w doniczce. Po ugnieceniu ziemi roślinę trzeba obficie podlać. Judaszowiec południowy można prowadzić również w donicy – wtedy osiąga ok. 1,5 m wysokości. Jeśli szukasz więcej pomysłów, sprawdź także zebrane w tym miejscu inspiracje na drzewka ozdobne.
Judaszowiec w ogrodzie: uprawa i cięcie
W polskich ogrodach spotkasz zarówno judaszowca kanadyjskiego, jak i judaszowca południowego. Drzewko Judasza można prowadzić jako niewielkie drzewo albo wielopniowy krzew. Kwitnie od kwietnia do maja, wypuszczając gęste kiście różowofioletowych lub czerwonofioletowych, motylkowatych kwiatów o długości ok. 2 cm. Kwiaty potrafią oblepiać nie tylko pędy, ale też sam pień — to zjawisko nazywa się kauliflorią i właśnie ono robi największe wrażenie. Sercowate, ok. 10-centymetrowe liście w odcieniu niebieskozielonym pojawiają się dopiero pod koniec kwitnienia, a jesienią przebarwiają się na żółto. Jeśli chcesz zgłębić temat, zobacz też artykuł o judaszowcu kanadyjskim w ogrodzie.
Judaszowce nie lubią mocnego cięcia, dlatego przycinamy je głównie wtedy, gdy zależy nam na konkretnym pokroju — drzewka lub krzewu. Wiosną i latem warto je zasilać nawozem. Rośliny z rodzaju Cercis dobrze znoszą okresowe przesuszenie, więc regularnego podlewania wymagają przede wszystkim młode okazy oraz judaszowce uprawiane w donicach (zwłaszcza gdy podłoże wyraźnie przeschnie). Na zimę drzewa rosnące w gruncie zabezpieczamy przed mrozem, a osłony zdejmujemy w kwietniu. Donice najlepiej przenieść do jasnego miejsca o temperaturze około +10 stopni Celsjusza.
Judaszowiec południowy podczas kwitnienia potrafi skraść całe przedstawienie. Mało kto wie, że jego efektowne kwiaty są jadalne — mogą dodać sałatkom przyjemnie słodko-kwaśnej nuty. Zamknięte pąki nadają się też do marynowania, a delikatnie pachnące kwiaty bywają wykorzystywane jako dekoracja bardziej wyszukanych dań. Sprawdź również zebrane w tym miejscu artykuły o drzewkach ozdobnych.