Kwitnie od września do listopada. Ten mało znany krzew wygląda jesienią zjawiskowo
W szarzejącym pod koniec lata ogrodzie każdy barwny akcent zwraca szczególną uwagę. Chociaż większość roślin kończy już swoje kwitnienie, istnieją gatunki, które rozwijają kwiaty od września do pierwszych przymrozków. Należy do nich mało znany krzew z Dalekiego Wschodu, wnoszący do naszych ogrodów kaskady zwiewnych, różowopurpurowych kwiatów, podobnych do pachnącego groszku.
- Pochodzenie i wygląd lespedezy dwubarwnej
- Stanowisko i pielęgnacja lespedezy krzewiastej
- Zastosowanie lespedezy w ogrodzie
Pochodzenie i wygląd lespedezy dwubarwnej
Lespedeza dwubarwna (Lespedeza bicolor), albo lespedeza krzewiasta, jest niskim krzewem ozdobnym rosnącym w Chinach, Japonii, Korei oraz we wschodniej Syberii. Trochę dziwna nazwa rodzajowa rośliny ma też niecodzienną historię: francuski podróżnik i botanik André Michaux nazwał tak gatunek na cześć hiszpańskiego gubernatora Florydy Vincente Manuel de Céspedes. Ponieważ jednak w publikacji zamiast pierwszej litery „C” wstawiono przez pomyłkę literę „L”, powstała nazwa „Lespedeza”.
Lespedeza dwubarwna jest niezwykle efektownym krzewem kwiatowym o elegancko przewieszonych pędach, przyciągającym natychmiast wzrok. Jej bardzo liczne motylkowate kwiaty, charakterystyczne dla rodziny bobowatych, otwierają się od września do listopada w odcieniach koloru różowoczerwonego do purpurowego z delikatnym jaśniejszym rysunkiem. Pod koniec sezonu tworzą w ogrodzie wspaniałe akcenty. Niewielkie kwiaty są zebrane w duże, wiechowate kwiatostany na wierzchołkach pędów i w kątach liści. Dla pszczół, trzmieli i motyli są cennym źródłem jesiennego nektaru w okresie ubogim w kwiaty.
Trójlistkowe, na długich ogonkach liście, tworzą w świeżej zieleni tło dla kwitnących wcześniej bylin, zanim lespedeza rozwinie swoje kwiaty. Jesienią przebarwiają się lekko żółtawy kolor, co podkreśla wdzięczną, lekką sylwetkę krzewu. Krzew lespedezy dwubarwnej osiąga w zależności od stanowiska półtora do dwóch metrów wysokości i szerokości. Tworzy długie, łukowato przewieszone pędy, które wyglądają niczym fontanna.
Stanowisko i pielęgnacja lespedezy krzewiastej
Lespedeza preferuje stanowiska słoneczne i ciepłe, odpowiada jej gleba próchniczna, dobrze przepuszczalna, raczej piaszczysto-kamienista, która zimą nie tworzy zastojów wody. Podczas długich okresów słonecznej pogody należy zwracać uwagę, aby ziemia nie przeschła. Podlewać należy wtedy, gdy podeschnie wierzchnia warstwa podłoża. Dawka nawozu jest potrzebna tylko w razie konieczności, kiedy obfitość kwiatów wyraźnie się zmniejsza. Najlepiej zastosować nawóz organiczny o długim działaniu.
Krzew kwitnie na tegorocznych pędach, dlatego bez problemu można go przycinać wiosną. Należy usuwać obumarłe pędy, a zdrowe przycinać na 30-50 cm. Jeśli na skutek dużych mrozów krzew całkiem przemarznie, trzeba skrócić wszystkie pędy nisko nad ziemią. Nie potrwa długo, a lespedeza rozwinie nowe pędy i jeszcze w tym roku zakwitnie.
Wprawdzie pędy przemarznięte podczas mroźnej zimy krzew jest w stanie odtworzyć, to jednak zapobiegawczo dobrze jest w ciągu dwóch pierwszych lat okrywać bryłę korzeniową lespedezy liśćmi i gałęziami. Posadzone w pojemnikach egzemplarze najlepiej przezimować w chłodnym garażu albo na klatce schodowej. Miejsce zimowania może być ciemne, ponieważ lespedeza tak czy inaczej zrzuca liście jesienią; ziemia nie może jednak całkowicie przesychać.
Zastosowanie lespedezy w ogrodzie
Lespedeza dwubarwna może być wspaniałym soliterem w ogrodzie, ale nadaje się też doskonale do sadzenia w grupach. Pasuje do ogrodów wiejskich, naturalnych oraz parkowych. Zdobi rabaty albo obrzeża krzewów i pięknie wygląda na tle kamiennych murków. W Azji liście służą do przyrządzania herbatki.
Na słonecznych rabach może być sadzona w kombinacji z trawami i późno kwitnącymi bylinami, jak rudbekia albo jeżówka. Ze względu na właściwość roślin bobowatych do wiązania azotu z atmosfery, lespedeza jest doskonałym wyborem do ekologicznego umacniania skarp i nasypów. Krzew daje się łatwo rozmnażać z nasion albo sadzonek pędowych. Sadzonki przygotowuje się wiosną z młodych, półzdrewniałych pędów.
