Wyglądają jak miniaturowe arbuzy, ale smakują zupełnie inaczej. Możesz je uprawiać w ogrodzie

Owoce meksykańskiego miniogórka mogłyby udawać arbuzy w domu dla lalek. Zielone z marmurkowym wzorem i wielkości winogron wyglądają jak miniaturowe arbuzy i mają chrupiący smak ogórków z przyjemną, kwaskowatą nutą. Ogórek meksykański jest idealną rośliną dla wszystkich, którzy chcieliby uprawiać w ogrodzie lub na balkonie coś niezwykłego.
Pochodzenie i wygląd
Ogórek meksykański (Melothria scabra) jest wieloletnim pnączem z rodziny dyniowatych. Pochodzi z tropikalnych lasów od Meksyku po Wenezuelę. Rośnie szybko i osiąga zwykle wysokość 2,5-3 m. Liście są trzy lub pięcioklapowe i mają 3-7 cm długości i szerokości. Powierzchnia liści jest pokryta szorstkimi włoskami – stąd epitet gatunkowy scabra = „szorstki, chropowaty”.
Jest rośliną jednopienną, wytwarza małe, żółte kwiaty o średnicy ok. 4 mm zarówno żeńskie, jak i męskie na tej samej roślinie. Każda roślina może wytwarzać setki owoców o kształcie oliwek o długości 2,5-4 cm i 1,5-2,5 cm średnicy. Oprócz owoców ogórek meksykański tworzy też bulwy przypominające bulwy batatu, które również są jadalne. Z jednej rośliny można zebrać do 5-6 kg owoców i 1-1,5 kg bulw.
Owoce są wielkości winogron, mają kolor jasnozielony z ciemnozielonymi smugami i plamami. smakują jak ogórki z lekko kwaskową, limonkową nutą. Im większe owoce będziecie zbierać, tym bardziej będą kwaskowe. W Europie były raczej nieznane i dopiero od niedawna stają się coraz bardziej popularne i uprawiane w przydomowych ogrodach. Doskonale nadają się na przekąskę dla dzieci „prosto z krzaczka”. Można je bez problemu uprawiać w doniczkach i pojemnikach na balkonie. Od czerwca do września można zbierać własne owoce, które wiszą obok siebie na pnączu niczym krople deszczu.
Stanowisko i wymagania
Ogórek meksykański jest w naszych warunkach jednorocznym pnączem, chociaż można też zimować jego bulwy. Pochodzi z Meksyku i również na naszych szerokościach geograficznych potrzebuje osłoniętego stanowiska na rabacie w słońcu lub półcieniu. Nie zapomnijcie o przygotowaniu dla tej szybko rosnącej rośliny kratownicy albo siatki. Pnącze nie jest szczególnie ciężkie, więc i podpora nie musi być zbyt masywna. Atrakcyjna roślina może dorastać do trzech metrów, a długie pędy mogą też dekoracyjnie zwieszać się z wiszącej doniczki.
Ziemia do uprawy ogórka meksykańskiego powinna być przepuszczalna, żyzna i sucha. Mieszanka ziemi ogrodowej i przesianej ziemi ogrodowej z powodzeniem zaspokoi potrzeby rośliny. Jeśli chcecie już jesienią przygotować na rabacie miejsce dla miniarbuza, możecie w tym celu przekopać ziemię z obornikiem.
Jako gatunek z rodziny dyniowatych, ogórek meksykański, może rosnąć na tej samej rabacie dopiero po upływie trzech-czterech lat, podobnie jak jego krewniacy – ogórki, dynie, arbuzy. Wcześniej nie powinny też rosnąć w tym miejscu rośliny o dużym zapotrzebowaniu pokarmowych, na przykład pomidory, kapusta albo papryka. Miniogórki meksykańskie nie nadają się też do uprawy mieszanej i powinny być uprawiane oddzielnie.
Wysiew, sadzenie i pielęgnacja
Przygotowanie rozsady ogórka meksykańskiego rozpoczyna się w początkach kwietnia. Nasiona wysiewa się na głębokość ok. 1 cm. Optymalna temperatura kiełkowania wynosi od 23°C do 26°C. Siewki pojawiają się po tygodniu do dwóch. Młode roślinki rozwijają się początkowo wyraźnie wolno i są bardzo delikatne. Pikowanie albo przesadzanie nie jest zalecane; lepiej jest siać w doniczce 2-3 nasiona, a potem wybrać najsilniejszą sadzonkę. Po wykiełkowaniu roślinki mogą przebywać w chłodniejszym, ale równie jasnym pomieszczeniu. Przygotowanie rozsady do sadzenia w gruncie trwa ok, 6-7 tygodni.
W szklarni można sadzić ogórki meksykańskie już od początku maja, natomiast do gruntu dopiero po ostatnich przymrozkach, zwykle w drugiej połowie maja lub na początku czerwca. Zalecana odległość między sadzonkami wynosi 10 cm x 50 cm. Miejsce powinno być słoneczne albo półzacienione i osłonięte od wiatru. Także na podwyższonych rabatach oraz w donicach powyżej 10 litrów stojących lub wiszących ogórki meksykańskie rosną doskonale. Przy podporach osiągają wysokość do 3 m.
W młodej fazie wzrostu ogórek meksykański potrzebuje równomiernej wilgotności podłoża, a później dzięki korzeniom spichrzowym staje się bardzo odporny na suszę. Dlatego też dobrze toleruje zmieniające się warunki klimatyczne. Nawożenie gruntu przed sadzeniem kompostem albo innym nawozem organicznym jest wystarczające i nie wymaga dodatkowego zasilania.
Rośliny potrzebują podpór do wspinania. To nie tylko ułatwia zbiory, ale też pozwala zachować czystość owoców. Meksykański miniogórek jest łatwy w uprawie i mało wymagający. Nie trzeba roślin ani przycinać, ani uszczykiwać. Jeśli jednak pędy staną się zbyt długie, może je swobodnie skracać.
Zbiór ogórków meksykańskich
Od czerwca do października, jeśli tylko warunki pogodowe pozwalają i jest dostatecznie dużo ciepła i światła, pojawiają się na pnączu wciąż nowe owoce. Trzeba je regularnie zbierać kiedy są młode, mają 2-4 cm długości i są chrupiące i soczyste. Jeśli zostaną na roślinie dłużej i dojrzeją, stracą na jakości smaku, utworzą nasiona, a miąższ stanie się wyraźnie bardziej kwaśny.
Miniogórki mogą być zjadane prosto z krzaczka, jako dodatek do letniej sałatki albo w formie przetworów. Można je zjadać ze skórką (zresztą trudno byłoby tak małe owoce obierać), przez co są bardzo atrakcyjne dla dzieci jako ogrodowa przekąska. Nadają się do przetworów razem z cebulą, papryką albo kalafiorem. Smaczne są jako pikle w marynacie miodowo-octowej. Świeżej sałatce nadają wspaniałą, smaczną nutę.
