Ma kwiaty jak puszyste ogonki. Goście zawsze pytają, co to za roślina
Pokrzywiec, uprawiany u nas jako roślina pokojowa, jest bardzo dekoracyjną rośliną z rodziny wilczomleczowatych. Stawia pewne warunki, jednak spełnienie jego życzeń zostaje nagrodzone wspaniałymi długimi, podobnymi do kocich ogonków kwiatostanami w czerwieni albo bieli. Nie jest odporny na mróz, ale letnie miesiące chętnie spędza na balkonie lub tarasie.
- Pochodzenie i wygląd egzotycznego pokrzywca
- Stanowisko i podłoże dla pokrzywca szorstkiego
- Pielęgnacja kocich ogonków w doniczce
- Pokrzywiec szorstkowłosy – przycinanie i zimowanie
- Choroby i szkodniki pokrzywca
Pochodzenie i wygląd egzotycznego pokrzywca
Pokrzywiec szorstkowłosy albo szorstki (Acalypha hispida) ma swoją ojczyznę na wyspach Archipelagu Bismarcka, na północny wschód od Nowej Gwinei – tak podają Royal Botanic Gardens Kew. W naturze rośnie jako rozgałęziony krzew o wysokości 2-3 m, ale w mieszkaniu zwykle dorasta zaledwie do 60-80 cm. Liście są pojedyncze, skórzaste, ciemnozielone i mogą przypominać liście pokrzywy, co daje uzasadnienie polskiej nazwy gatunkowej.
Acalypha hispida jest rośliną dwupienną, czyli na jednym egzemplarzu rozwijają się tylko kwiaty męskie, a na innym tylko żeńskie. Małe, jednopłciowe kwiatki tworzą zwykle długie, cienkie, gęste i zwisające kwiatostany. Główny efekt ozdobny nadają kwiatom długie, najczęściej czerwone, frędzlowate znamiona trzyczęściowej zalążni. Dlatego też w pokojowej uprawie spotykane są tylko żeńskie egzemplarze rośliny. Odmiana ‘Alba’ odznacza się kremowobiałymi kwiatami. Okres kwitnienia pokrzywca na odpowiednim stanowisku trwa prawie cały rok.
Oprócz gatunku o nazwie pokrzywiec szorstkowłosy (Acalypha hispida), w roli doniczkowych roślin ozdobnych spotyka się czasem dwa inne:
- Pokrzywiec hiszpański (Acalypha hispaniolae)
Gatunek o luźnym pokroju i cienkich, lekko do mocno zwisających pędach. Liście ma owalne i ciemnozielone. Brzegi blaszki liściowej są ząbkowane. W kątach liści rozwijają się niewielki, czerwone kłosy kwiatowe. W uprawie pokrzywiec hiszpański jest bardziej wymagający od innych gatunków. Wymagania pielęgnacyjne muszą być dokładniej wypełnione. Ten gatunek nadaje się dobrze do doniczek wiszących, ponieważ ma krzaczasty wzrost i zwieszające pędy.
- Pokrzywiec Wilkesa (Acalypha wilkesiana)
Ten gatunek tworzy wzniesione, krzaczaste, z wiekiem drewniejące pędy. gęsto ułożone liście są owalne do sercowatych. Różnią się, w zależności od odmiany, kształtem oraz wzorem i kolorem blaszek liściowych.
Stanowisko i podłoże dla pokrzywca szorstkiego
Najlepszym miejscem dla pokrzywca, jako rośliny pokojowej, będzie okno skierowane na wschód albo zachód. Ma tutaj dostęp do porannego i popołudniowego słońca, stojąc poza tym przez cały dzień w ocienieniu. Idealne jest do tego wilgotne i ciepłe powietrze o temperaturze około 20°C.
W każdym razie roślina powinna stać w miejscu dostatecznie jasnym, ponieważ inaczej jej wzrost będzie raczej mizerny. Odmiany o barwnych liściach powinny koniecznie mieć dostatecznie dużo światła, ponieważ w przeciwnym razie liście zzielenieją. Jeśli pokrzywiec stoi latem na zewnątrz, powinien mieć w każdym razie ochronę przed deszcze, wiatrem i mocnym promieniowaniem słonecznym. Również przeciągi są przez tę roślinę źle znoszone.
Odpowiednie podłoże dla pokrzywca powinno być:
- próchniczne,
- gliniaste,
- wilgotne,
- lekko kwaśne.
Pielęgnacja kocich ogonków w doniczce
Pokrzywiec szorstkowłosy jest rośliną dosyć wymagającą. Potrzebuje, przede wszystkim latem, bardzo dużo wody. Dlatego też regularne podlewanie jest absolutnym obowiązkiem. Zastoju wody należy jednak unikać, ponieważ prowadzi do chorób korzeni. Do podlewania należy używać wody miękkiej o temperaturze pokojowej. To samo dotyczy spryskiwania rośliny.
Podlewać trzeba od dołu i zawsze tak, aby podłoże było równomiernie wilgotne. Jeśli roślina stoi na zewnątrz, trzeba wybrać dla niej suche miejsce, ponieważ z jednej strony deszcz będzie powodował zastoje wody, a z drugiej prowadził do powstawania przebarwień liści i brązowych plam. W zimowych miesiącach potrzebuje mniej wody. Podaje się jej tyle, aby ziemia stale była lekko wilgotna i nie przeschła całkowicie. Krótko mówiąc:
- nigdy nie pozwolić przeschnąć,
- zawsze utrzymywać wilgoć,
- unikać zastoju wody.
Nawożenie pokrzywca prowadzi się tylko w miesiącach letnich, od kwietnia do września. Wystarczy podawać w tym czasie średniej wielkości dawkę nawozu w płynie raz w miesiącu.
Pokrzywiec szorstkowłosy – przycinanie i zimowanie
Przekwitłe kwiatostany należy natychmiast usuwać, ponieważ mogą prowadzić do chorób rośliny. Młode pokrzywce rozwijają mocniejsze pędy i lepiej rozgałęzione, jeśli są przycinane. Aby zachować zwarty pokrój starszych roślin, trzeba je każdej wiosny starannie przyciąć. Poza tym powinny co trzy lata otrzymać świeże podłoże.
W żadnym wypadku pokrzywiec nie może zimować na zewnątrz. Jesienią, najpóźniej pod koniec września lub na początku października, musi być przeniesiony do pomieszczenia. Tutaj wymaga temperatury co najmniej 16°C i jasnego stanowiska do zimowania. Zimową kwaterę może opuścić dopiero po ostatnich przymrozkach, czyli praktycznie najwcześniej w połowie maja.
Choroby i szkodniki pokrzywca
Jeśli pokrzywiec jest nadmiernie nawadniany, powstają zastoje wody. Te prowadzą do chorób korzeni i liści. Typowym przykładem jest zgnilizna korzeni albo zgnilizna brunatna. Zbyt suche powietrze może spowodować inwazję szkodników, takich jak przędziorki i tarczniki. Są one jednak stosunkowo łatwe do zwalczenia. Przędziorki można spłukać pod prysznicem, a tarczniki zmyć roztworem mydła.
Nigdy nie należy stawiać pokrzywca bezpośrednio przy grzejniku, ponieważ panuje tak idealny klimat dla przędziorków. Oznaką zbyt suchego powietrza są zwinięte brzegi liści. W takim wypadku trzeba roślinę spryskiwać. Pokrzywiec jest wrażliwą rośliną i wahania temperatury albo niedobory składników odżywczych mogą się odbić na jego zdrowiu. Jeśli liście żółkną i brązowieją, jest to oznaka braku składników pokarmowych i sygnał do nawożenia. Roślina może stracić liście na skutek mian temperatury lub po ustawieniu w nowym miejscu, jednak te zwykle po krótkim czasie odrastają.