Zimą, gdy ogród jest martwy, ten krzew wygląda jak biżuteria
Większość z nas kojarzy krzew obsypany białymi „kulkami”, które po ściśnięciu w palcach z charakterystycznym pstryknięciem pękają — to jedna z tych dziecięcych zabaw, które pamięta się latami. Te pozornie jagodowe owoce należą do śnieguliczki białej. Ale jest też jej mniej oczywista krewna, o której mówi się zdecydowanie rzadziej, a która potrafi zrobić w ogrodzie znacznie większe wrażenie. Śnieguliczka koralowa świetnie sprawdza się w zieleni osiedlowej i na żywopłoty, a jej największy atut pojawia się wtedy, gdy inne krzewy już dawno straciły urok: purpurowoczerwone owoce trzymają się gałązek nawet zimą.
- Śnieguliczka koralowa: zimowy hit ogrodu
- Śnieguliczka koralowa: opis i cechy krzewu
- Śnieguliczka koralowa: uprawa i cięcie
Śnieguliczka koralowa: zimowy hit ogrodu
Jeśli w trakcie zimowego spaceru zobaczycie niezwykle dekoracyjny żywopłot dosłownie obsypany mnóstwem czerwonych lub różowych „koralików”, to bardzo możliwe, że właśnie trafiliście na śnieguliczkę koralową. Te krzewy nie wymagają regularnego cięcia — mogą rosnąć w luźnym, swobodnym szeregu, a na tle śniegu i szarości zimy wyglądają wręcz spektakularnie.
Śnieguliczka koralowa (Symphoricarpos orbiculatus) w naturalny sposób przełamuje monotonię i dodaje życia ogrodowym nasadzeniom. Jej ozdobą są jajowate liście, które jesienią zmieniają ciemnozielony, letni kolor na miedziane i czerwone tony. Warto przyjrzeć się także dzwonkowatym, kremowobiałym kwiatom pojawiającym się w czerwcu i lipcu. To właśnie z nich od września rozwijają się kuliste owoce w barwie purpurowoczerwonej lub różowej.
Naturalnym miejscem występowania śnieguliczki koralowej są rejony wschodniej i środkowej części Stanów Zjednoczonych — od Kanady aż po Meksyk. W swoim środowisku krzew najczęściej rośnie na świeżych, zwykle wapiennych glebach gliniastych, wzdłuż rzek oraz w jasnych drzewostanach, sięgając nawet podgórskich wyżyn. Podobnie jak śnieguliczka biała należy do rodziny przewiertniowatych, do której zaliczają się m.in. krzewuszka, wiciokrzew oraz jagoda kamczacka. Trzeba pamiętać, że owoce zawierają trującą saponinę — zjedzenie jagód (dokładniej: pestkowców) śnieguliczki może wywołać biegunkę i wymioty.
Śnieguliczka koralowa: opis i cechy krzewu
Śnieguliczka koralowa to wolno przyrastający krzew o gęstym, zwartym i mocno rozgałęzionym pokroju, który nie tworzy podziemnych rozłogów. Jej ozdobą są łukowato przewieszające się pędy, a młode przyrosty bywają wyraźnie, gęsto omszone. Zwykle dorasta do 1,5–2 m wysokości i osiąga zbliżoną szerokość.
Liście mają kształt od zaokrąglonego po jajowaty; mierzą ok. 1,5–3,5 cm długości i 3–4 cm szerokości. Nierzadko ich brzeg jest lekko pofalowany, z wierzchu są gładkie, a od spodu owłosione, z mocniej zaznaczonymi, wystającymi nerwami. Zielonkaworóżowe lub żółtawobiałe, dzwonkowate kwiaty zebrane są w groniaste kwiatostany. Nie dominują urodą nad liśćmi i owocami, ale przy bliższym spojrzeniu potrafią zaskoczyć detalem. Pięć płatków jest u nasady zrośniętych i tworzy krótką rurkę, dzięki czemu kwiat przypomina dzwoneczek z pięcioma działkami. W środku znajduje się pięć pręcików, a pyłek chętnie odwiedzają i zbierają pszczoły oraz trzmiele. Kwitnienie przypada na okres od czerwca do sierpnia.
Czerwone owoce śnieguliczki koralowej wyglądają jak drobne jagody, jednak botanicznie są pestkowcami z dwiema jajowatymi pestkami. Dojrzewają późno — od października do grudnia — i często pozostają na krzewie przez całą zimę. Dla ludzi są niejadalne, za to dla ptaków stanowią cenne pożywienie. Właśnie one tworzą najbardziej widowiskową, kolorową dekorację zimowego ogrodu.
Śnieguliczka koralowa: uprawa i cięcie
Śnieguliczka koralowa to krzew mało kapryśny, jeśli chodzi o wybór miejsca w ogrodzie. Jest silna i wytrzymała – dobrze rośnie zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu czy cieniu. Podobnie jak blisko z nią spokrewniona śnieguliczka biała, świetnie sprawdza się w zieleni miejskiej, bo bez większego problemu znosi upały, okresową suszę oraz mróz. Co ważne, nie ma też dużych wymagań glebowych: poradzi sobie na podłożu gliniastym i piaszczystym.
Śnieguliczkę sadzi się najczęściej wiosną albo jesienią. Można z niej tworzyć niskie żywopłoty – zarówno formowane (ok. 50 cm), jak i nieformowane (zwykle 50–100 cm). Zalecany odstęp między sadzonkami lub od innych roślin to około 50 cm, co ułatwia krzewom szybkie zagęszczenie, ale nie powoduje nadmiernego ścisku.
Śnieguliczka koralowa nie potrzebuje skomplikowanej pielęgnacji. Zwykle nie wymaga dodatkowego nawożenia ani częstego podlewania, choć warto dopilnować, by ziemia nie wysychała zupełnie na długi czas. Jeśli krzew zacznie zbyt mocno się rozrastać dzięki rozłogom nadziemnym, niechciane odrosty można po prostu wykopać i usunąć.
Bardzo dobrze znosi cięcie, dlatego łatwo ją utrzymać w ryzach, formować żywopłot i usuwać pędy, które przeszkadzają. Warto jednak pamiętać, że mocne przycinanie może pobudzać roślinę do wypuszczania większej liczby odrostów korzeniowych. Przy odmładzaniu najlepiej skrócić starsze pędy na wysokości około trzech węzłów liściowych. W naszym klimacie śnieguliczka koralowa nie wymaga zimowego okrywania, a do tego jest w dużej mierze odporna na choroby i szkodniki.