Ten kwiat z PRL wraca do łask – zobacz, jak go nie zabić!
W rodzaju Asparagus kryje się ponad dwieście gatunków bylin, ale tylko nieliczne trafiły na domowe parapety jako rośliny doniczkowe. Jedna z nich jeszcze kilkadziesiąt lat temu robiła prawdziwą furorę — szparag Sprengera (Asparagus densiflorus) był niemal w każdym mieszkaniu. Dziś wraca w wielkim stylu: jego delikatne, koronkowe pędy zaskakująco dobrze pasują do nowoczesnych aranżacji. Co sprawia, że znów jest tak pożądany — i jak wykorzystać go we wnętrzu, by wyglądał spektakularnie?
- Dekoracyjne szparagi: pochodzenie i cechy
- Jak pielęgnować asparagus w domu
- Gatunki i odmiany szparagów doniczkowych
Dekoracyjne szparagi: pochodzenie i cechy
Dekoracyjne szparagi wywodzą się z tropikalnych rejonów południowej i wschodniej Afryki. W zależności od gatunku potrafią mocno różnić się rozmiarami, pokrojem i wyglądem. Spotyka się je jako rośliny zielne, byliny oraz półkrzewy. Ich typową cechą — u wielu gatunków wrażliwych na mróz — są liście właściwe zredukowane do drobnych łusek. Ich rolę przejmują tzw. gałęziaki: zmodyfikowane, spłaszczone odcinki pędów, które do złudzenia przypominają liście. Te lekkie, pierzaste „nibyliście” bywają mylnie brane za igły.
Asparagusy dorastają zwykle do 150 cm, a odmiany płożące i pnące potrafią osiągać jeszcze większe rozmiary. Drobne białe kwiaty nie są szczególnie okazałe, za to intensywnie pachną. Owoce mają postać trujących jagód i mogą być czerwone, pomarańczowe lub purpurowe - czytamy na portalu Onet.pl. W uprawie doniczkowej kwitnienie szparagów, a tym bardziej zawiązywanie owoców, zdarza się jednak dość rzadko.
Jak pielęgnować asparagus w domu
Asparagusy oraz ich liczne odmiany najlepiej czują się w miejscu jasnym i ciepłym, ale bez skrajności. Temperatura nie powinna spadać poniżej ok. 13°C, a za najbardziej komfortowy zakres uznaje się 18–20°C. Roślina nie przepada też za ostrym, bezpośrednim słońcem — zwłaszcza letnie promienie w południe mogą powodować przypalenia i żółknięcie liści (gałęziaków). Za to łagodne słońce rano lub późnym popołudniem zwykle jej nie szkodzi. Przy dłuższym niedoborze światła asparagus potrafi gubić liście albo wypuszczać wyraźnie wydłużone, „wyciągnięte” pędy. Latem można go wynieść na taras lub do ogrodu, ustawiając w półcieniu.
Jeśli chodzi o podłoże i codzienną pielęgnację, asparagus nie jest kapryśny, ale warto od razu zapewnić mu doniczkę odpowiednio dużą i stabilną. Z czasem tworzy silny system korzeniowy i rośnie zaskakująco szybko. Większy pojemnik ogranicza wypychanie ziemi przez korzenie i sprawia, że przesadzanie potrzebne jest rzadziej. W okresie intensywnego wzrostu dobrze działa regularne dokarmianie — od marca do września mniej więcej co dwa tygodnie nawozem do roślin doniczkowych.
W czasie wzrostu asparagus potrzebuje obfitszego podlewania, jednak bez pozostawiania wody w podłożu, bo zastój szybko kończy się gniciem korzeni. Dobrym rozwiązaniem jest ustawienie doniczki na podstawce, co ułatwia kontrolę nad nadmiarem wody. Gdy ziemia przeschnie zbyt mocno, roślina zacznie zrzucać liście i straci swój dekoracyjny wygląd. Warto też pilnować wilgotności powietrza i w razie potrzeby delikatnie zraszać roślinę.
Gatunki i odmiany szparagów doniczkowych
W uprawie doniczkowej spotyka się kilka popularnych bylin z rodzaju Asparagus oraz ich ciekawe odmiany. Poniżej znajdziesz najczęściej wybierane propozycje:
- Szparag pierzasty (Asparagus setaceus)
Szparag pierzasty to gatunek kłączowy, który zwykle osiąga 15–60 cm wysokości. Jego wyjątkowo drobne, igiełkowate „listki” sprawiają, że cała roślina wygląda niezwykle lekko i subtelnie. Pędy początkowo rosną pionowo, jednak z czasem mocno się rozgałęziają, układając się w liczne, niemal poziome, spłaszczone „płaszczyzny”. W porównaniu z innymi szparagami bywa uznawany za nieco bardziej wymagający w pielęgnacji.
- Asparagus setaceusˈNanusˈ - odmiana karłowa, o niższym wzroście.
- Asparagus setaceusˈRobustusˈ - odmiana silna i zazwyczaj łatwiejsza w uprawie niż forma botaniczna.
- Szparag Sprengera (Asparagus densiflorus)
Ten gatunek tworzy półkrzew o pnącym charakterze, dorastający zwykle do 30–150 cm wysokości. Wytwarza pędy wzniesione lub efektownie przewieszające się, pokryte drobnymi, igiełkowatymi gałęziakami. Najczęściej spotyka się dwie odmiany:
- Asparagus densiflorusˈMeyeriˈ - ma zwarty, gęsty pokrój i wzniesione pędy przypominające lisi ogon (stąd popularna nazwa).
- Asparagus densiflorusˈSprengeriˈ - dobrze znana odmiana, tworzy pędy mniej „ulistnione” i wyraźnie zwieszające się. Świetnie sprawdza się w wiszących doniczkach.
- Szparag listkowaty (Asparagus asparagoides)
To także gatunek pnący, wytwarzający liczne pędy, które mogą osiągać nawet do dwóch metrów długości. Jego połyskujące, skórzaste nibyliście są jajowate, zakończone ostrzej i wyraźnie szersze niż igiełkowate gałęziaki u wcześniejszych gatunków. W podłożu tworzy kłącze oraz bulwiaste zgrubienia korzeniowe.
- Szparag sierpowaty (Asparagus falcatus)
Szparag sierpowaty to pnącze o bardzo silnym wzroście — w naturze potrafi dorastać nawet do 7 m. W warunkach domowych zwykle wypuszcza pędy do ok. 1,5 m długości, które u nasady z czasem drewnieją. Ma pokrój rozłożysty, krzaczasty i wytwarza mocne kolce. Sierpowate nibyliście są wyraźnie dłuższe i szersze niż u pozostałych gatunków.
- Szparag paprociowaty (Asparagus filicinus)
Najczęściej tworzy wzniesione pędy o wysokości 50–70 cm. Jego „paprociowe” gałęzie układają się poziomo, podobnie jak u szparaga pierzastego. Również filigranowe nibyliście u tych dwóch gatunków są do siebie bardzo zbliżone.
