Jesienią rabaty pustoszeją, a one dopiero rozkwitają. Dorastają nawet do 160 cm
Zawilce w ogrodzie kojarzą się najczęściej z pierwszymi zwiastunami wiosny. Od marca do maja można podziwiać zawilce gajowe, żółte albo greckie. Istnieje liczna grupa zawilców mieszańcowych, znanych jako japońskie, które zakwitają późnym latem i kwitną aż do przymrozków. Zawilce jesienne odznaczają się bujnym wzrostem i dużymi kwiatami w różnych kolorach.
- Pochodzenie i wygląd zawilców jesiennych
- Stanowisko i pielęgnacja zawilców japońskich
- Zastosowanie zawilców jesiennych w ogrodzie
Pochodzenie i wygląd zawilców jesiennych
Zawilce jesienne należą do rodzaju botanicznego Anemone, ale nie pojedynczym gatunkiem, lecz całą grupą mieszańcowych odmian. Wywodzą się one z krzyżówki zawilca japońskiego (Eriocapitella hupehensis) var. japonica i zawilca winoroślowego (Eriocapitella vitifolia). W katalogach szkółek odmiany mieszańcowe przeważnie znajdują się pod mianem Anemone japonica. Sześć gatunków zaliczanych do rodzaju Anemone wydzielono do rodzaju Eriocapitella – stąd pewne zamieszanie.
Kiedy w XIX wieku pierwsze zawilce jesienne przywieziono do Europy z dalekiej Japonii i Chin, od razu zyskały dużą popularność. Dzisiaj trudno sobie wyobrazić jesienny ogród bez pięknych i trwałych bylin. Kiedy większość kwiatów na rabatach już kończy kwitnienie, te eleganckie piękności dopiero zaczynają rozwijać swoje filigranowe kwiaty. Późne odmiany zawilców wnoszą kolory do ogrodu od września do listopada.
Mało które byliny mają tak wdzięczny wygląd jak zawilce jesienne. Kiedy na długich, cienkich łodygach kołyszą się na wietrze i kiwają główkami kwiatów, wyglądają jak tańczące baletnice. Mają bardzo delikatny, filigranowy wygląd, a jednocześnie są niewiarygodnie mocne i wytrzymałe. Kiedy raz dobrze ukorzenią się na stanowisku, ledwie można je stamtąd usunąć. Metrowej długości korzenie palowe mocno trzymają rośliny w ziemi.
Zawilce japońskie mają kwiaty większe niż gatunki wyjściowe; osiągają średnicę 6-7 cm i mają zwielokrotnioną liczbę płatków korony – od 8 do 30. Kwiaty mogą być pojedyncze lub pełne, od czystej bieli przez delikatny róż do karminowej czerwieni. Do najstarszych i najbardziej niezawodnych odmian należy biało kwitnąca odmiana ‘Honorine Jobert’ oraz ‘Robustissima’ o pojedynczych, różowych kwiatach. W zależności od odmiany dorastają do wysokości 60-160 cm.
Stanowisko i pielęgnacja zawilców japońskich
Wszystkie odmiany zawilca japońskiego (Anemone ×hybrida), czyli zawilca mieszańcowego, najlepiej rosną w słońcu lub jasnym półcieniu. Przy wyborze odpowiedniego stanowiska ważne jest, aby słońce nie dochodziło wyłącznie z jednej strony, ponieważ roślina będzie rosła tylko w tym kierunku. Ogólnie można powiedzieć: im jaśniejsze jest stanowisko, tym bujniejszy jest wzrost i kwitnienie zawilców, a im więcej jest wilgoci, tym więcej słońca znoszą rośliny.
Odmiany różowe są nieco bardziej wymagające niż białe. Aby miały dobre zaopatrzenie w pokarm, ziemia musi być bogata w próchnicę i składniki odżywcze. Szczególnie latem trzeba utrzymywać podłoże w stanie umiarkowanie wilgotnym, jako że zawilce nie znoszą ani suszy, ani zastoju wody.
Najlepszą porą do sadzenia jesiennych bylin jest wiosna. Ponieważ te wspaniałe kwiaty rozwijają się na wysokich pędach, niektóre odmiany do 160 cm wysokości, dobrze jest zastosować podpory. Zawilce są wprawdzie długowieczne, jednak z czasem mają skłonność do mocnego rozrastania się. Aby je ograniczyć i jednocześnie zyskać nowe sadzonki, można wiosną podzielić byliny. W tym celu wykopuje się kępy zawilców, dzieli i sadzi na nowo. Rośliny mają przez całe lato dosyć czasu, aby ukorzenić się w nowym miejscu i znowu zakwitnąć.
Trzeba zauważyć, że w donicach i pojemnikach zawilce jesienne nie rozwijają się najlepiej. Ich głęboko sięgające korzenie palowe nie są stworzone do uprawy doniczkowej. Świeżo posadzone zawilce japońskie potrzebują 2-3 lata, aby na nowym miejscu poczuć się naprawdę jak u siebie w domu. W tym okresie dobrze jest przykryć ich bryłę korzeniową gałęziami albo liśćmi podczas dużych mrozów.
Zastosowanie zawilców jesiennych w ogrodzie
Zawilce jesienne nadają się doskonale do tworzenia kompozycji z licznymi bylinami, krzewami i trawami. Są doskonałym towarzystwem rabatowym dla takich roślin jak na przykład:
- pluskwica (Cimicifuga),
- tawułka (Astilbe),
- rozchodnik karpacki (Sedum telephium),
- funkia (Hosta),
Malownicze obrazy powstają w ogrodzie, jeśli krzewy o przebarwiających się jesienią liściach posadzi się razem z kilkoma zawilcami jesiennymi:
- klon japoński (Acer japonicum ‘Aconitifolium’),
- trzmielina oskrzydlona (Euonymus alatus),
Także z atrakcyjnymi trawami można tworzyć efektowne kompozycje zawilców:
- miskant chiński (Miscanthus sinensis),
- rozplenica japońska (Pennisetum alopecuroides),
- obiedka szerokolistna (Chasmanthium latifolium),
Tworząc kompozycje, zwracajcie uwagę na różne okresy kwitnienia roślin. Dzięki temu Wasze rabaty będą pełne różnych kolorów od wiosny aż do późnej jesieni.
