Chaber górski jest byliną rozłogową, która z łąk, lasów i zarośli w górach Europy trafia do ogrodów już w XVI wieku. Tworzy kępy z efektownymi, dosyć dużymi koszyczkami kwiatowymi w kolorze fioletowoniebieskim z czerwonopurpurowym centrum. Istnieją odmiany ogrodowe różniące się kolorem kwiatów lub liści.

Pachnąca cytryną północnoamerykańska pysznogłówka szkarłatna jest uprawiana w europejskich ogrodach od połowy XVIII wieku. Purpurowe kwiaty, ustawione w piętrowe kwiatostany, są jeszcze otoczone czerwonymi podsadkami. Oprócz formy botanicznej spotyka się w ogrodach kultywary i hybrydy pysznogłówki.

Akant miękki jest byliną z rejonu śródziemnomorskiego, której bardzo dekoracyjne, głęboko wcinane liście już w starożytności zwracały uwagę swoim pięknem - ich motyw wykorzystano w kolumnie korynckiej. Oryginalną ozdobę stanowią białe kwiaty z purpuroworóżowymi przykwiatkami zebrane w długie, kłosowate kwiatostany, a potem torebki nasion.

Przetacznik leśny jest rodzimego pochodzenia byliną spotykaną często w suchych lasach i na pastwiskach. Epitet gatunkowy officinalis wskazuje na stosowanie rośliny do celów leczniczych w medycynie ludowej. W ogrodzie ozdobę stanowią fioletowoniebieskie, gęste grona kwiatów.

Przetacznik długolistny to kępiasta bylina z krótkim kłączem, spotykana w zaroślach, w okolicach rzek i na wilgotnych łąkach. Ozdobę rośliny stanowią kłosokształtne, długie grona jasnoniebieskich kwiatów. Doskonale nadaje się na miejsca nadwodne albo jako składnik łąk kwietnych.

Pstrolistka sercowata jest dalekowschodnią byliną, której botaniczna nazwa rodzajowa upamiętnia holenderskiego przyrodnika Maartena Houttuyn'a. W ogrodzie jest rośliną okrywową, odpowiednią na wilgotne i podmokłe zakątki. Właściwe kwiaty pstrolistki są niepozorne, zebrane w gęste kłosy, a główną ozdobę stanowią cztery białe podsadki.

Dalie, bulwiaste byliny, trafiły z Ameryki do Europy w XVIII wieku. Wszystkie uprawiane w naszych ogrodach dalie są prawdopodobnie bez wyjątku odmianami hybrydy dzikich gatunków Dahlia pinnata i Dahlia coccineus. Ponieważ z natury mają skłonność do zmienności, w ciągu wieków powstało wiele tysięcy rozmaitych kultywarów. Rozwijają kwiaty we wszystkich kolorach z wyjątkiem czystego błękitu i głębokiego fioletu, i w rozmaitych formach.

Trawa pampasowa albo kortaderia pampasowa jest jedną z najpopularniejszych traw ozdobnych na świecie. Ta południowoamerykańska bylina tworzy gęste kępy, a główną jej ozdobę stanowią duże, puszyste wiechy kwiatostanów. Są kremowego koloru i utrzymują efektowny wygląd nawet po zakończeniu okresu wegetacji.

Słoneczniczek szorstki jest byliną, która przez całe lato aż do jesieni wnosi do ogrodu ciepłe, złote kolory. Jest na dodatek łatwa w uprawie i doskonale znosi nasze warunki klimatyczne. Oprócz formy typowej uprawiane są odmiany o kwiatach pełnych albo pomarańczowych. Słoneczniczek szorstki trafił do europejskich ogrodów jako roślina ozdobna już na początku XVIII wielu.

Kupidynek błękitny jest śródziemnomorską byliną o kwiatach podobnych do chabrów. Frapująca nazwa rośliny ma związek z używaniem jej przez starożytnych Greków do sporządzania miłosnego eliksiru.

W połowie XX wieku japońskiemu ogrodnikowi Toichi Itoh udało się uzyskać hybrydę piwonii drzewiastej z piwonią bylinową. Dalsze prace ogrodników amerykańskich doprowadziły do powstania całej kategorii odmian hybrydowych nazywanej "mieszańcami międzysekcyjnymi". Odmiany piwonii Itoh odznaczają się bogactwem kolorów, długim kwitnieniem i odpornością.

Przyostnia włosowata tworzy gęste kępy z cienkich, rurkowatych liści, a latem i jesienią zwraca na siebie w ogrodzie uwagę niezwykle efektownymi wiechami kwiatów. W okresie kwitnienia mają one charakterystyczny fioletoworóżowy kolor i tworzą nad kępami trawy zwiewną, różową mgiełkę. Nazwa rodzajowa upamiętnia niemieckiego botanika Ernsta Mühlenberg'a.

Przymiotno Karwińskiego jest meksykańską byliną o pełnych wdzięku, delikatnych, podobnych do stokrotki kwiatach. Epitet gatunkowy upamiętnia niemiecko-austriackiego botanika Wilhelma Friedricha von Karwinsky von Karwin.

Pochodzący z rejonu śródziemnomorskiego ślaz piżmowy jest zadomowioną u nas byliną, uprawianą czasem jako roślina ogrodowa. Ozdobę stanowią różowe lub białe kwiaty o zapachu piżma - stąd nazwa gatunkowa.

Zatrwian tatarski jest byliną z południowo-wschodniej Europy, uprawianą u nas jako roślina ozdobna. Ozdobę stanowią pachnące, białe kwiaty z lekkim fioletowym odcieniem. Kwiatostany zatrwianu nadają się do tworzenia suchych bukietów i kompozycji.

Kuklik zwisły jest rodzimego pochodzenia byliną, spotykaną na wilgotnych łąkach, w lasach i zaroślach. Szczególną ozdobę rośliny stanowią dzwonkowate kwiaty, wyrastające na cienkich, zwieszonych szypułkach, a potem oryginalne, główkowate owocostany.

Gęsiówka alpejska właściwa jest rośliną wysokogórską, czasem mylnie jako ten gatunek jest podawana podobna, bardzo popularna gęsiówka kaukaska (Arabis caucasica). W Polsce rośnie dziko jedynie w Tatrach i na Babiej Górze. Ozdobę stanowią różyczki filcowato owłosionych liści i grona białych kwiatów.

Krasnokwiat Katarzyny jest południowoafrykańską byliną, która w odróżnieniu od najbardziej popularnego krasnokwiatu białokwiatowego rozwija kwiaty w kolorze zgodnym z nazwą rodzajową. U tego podgatunku liście utrzymują się przez cały rok (kwitnie w stanie ulistnionym). Filigranowe, gwiaździste kwiaty w pomarańczowoczerwonym kolorze tworzą efektowne, bardzo dekoracyjne kule.