Poronica różnołuskowa jest północnoamerykańską trawą zadomowioną na preriach od Kanady do Meksyku. Indianie używali nasion poronicy do wyrobu mąki. Delikatne, zielone liście przebarwiają się jesienią na jaskrawy kolor złotopomarańczowy, przechodzący z nadejściem mrozów w brąz. Kwiaty tej trawy wydzielają lekki zapach miodu.

Cebulica peruwiańska jest byliną, której nazwa wprowadza w błąd, ponieważ pochodzi ona z obszaru śródziemnomorskiego, a nie z Peru. Wynika to z omyłkowego przypisania roślinie w 1601 r. peruwiańskiego pochodzenia przez Carolusa Clusiusa. Ozdobę stanowią szafirowoniebieskie kwiaty zebrane w groniaste kwiatostany.

Skalnica gronkowa jest byliną tworzącą rozety i niskie darnie. Zasiedla skaliste stanowiska, gdzie jej płaski system korzeniowy potrafi znaleźć składniki pokarmowe nawet w bardzo cienkim podłożu. Ozdobę stanowią rozetki liści i zebrane na szczycie łodyżki białe kwiaty.

Kokornak powojnikowy jest byliną kłączową i w odróżnieniu od swoich kuzynów nie ma wspinających się pędów. W ogrodzie może być uprawiany jako roślina okrywowa. Jasnożółte kwiaty są dla owadów pułapkowe, uwalniają je dopiero po zapyleniu. Tworzy liczne odrosty korzeniowe.

Lnica purpurowa jest byliną włoskiego pochodzenia, dorastającą do ok. 70 cm wysokości. Ozdobę rośliny stanowią jasnofioletowe kwiaty zebrane w szczytowe grono. Kwiaty lnicy są podobne do kwiatów lwiej paszczy.

Naradka odroślowa jest rozłogową byliną, tworzącą niskie darnie, pochodzącą z rejonu Himalajów. Kwiaty naradki są różowe, pachnące, zebrane w baldachy na wierzchołkach pędów i przypominają blisko spokrewnione pierwiosnki.

Echinokaktus Williamsa rozwija spłaszczone, kuliste pędy i tworzy zwykle grupy. Pędy są niebieskawozielone albo czasem czerwonawozielone bez kolców, widoczne są żebra w liczbie 4-16. Delikatne, różowe kwiaty rozwijają się latem.

Wiesiołek czworokątny jest byliną ze wschodnich regionów Ameryki Północnej, gdzie rośnie na lesnych polanach, polach i brzegach wód. W naszych ogrodach ozdobę stanowią liście wiesiołka i jego żółte kwiaty rozwijające się przez całe lato.

Ligularia x hessei jest krzyżówką L. dentata x L. wilsoniana, może osiągać wysokość do 160 cm. Okazała roślina rozwija bardzo dekoracyjne kwiatostany, w formie pośredniej między świecą i baldachem. Dzięki znacznej wysokości i dużym liściom, może być na rabacie w roli solitera.

Nasturcja bulwiasta jest słabym pnączem z andyjskiej części Ameryki Południowej, gdzie jest uprawiana dla jadalnych bulw. W naszych ogrodach może być botaniczną ciekawostką. Posiada ozdobne liście oraz czerwonopomarańczowe kwiaty. Nadaje się do uprawy pojemnikowo-ogrodowej, ponieważ jest wrażliwa na mróz.

Knieć błotna, znana również powszechnie jako kaczeniec, jest byliną kłączową rodzimego pochodzenia z podmokłych łąk i nadbrzeżnych zarośli. Rozwija wczesną wiosną duże, jaskrawożółte i błyszczące kwiaty. W ogrodowej uprawie można spotkać, oprócz formy botanicznej, odmiany o kwiatach pełnych, a także w białym kolorze.

Przywrotnik pasterski jest byliną rodzimego pochodzenia. W ogrodzie może pełnić rolę rośliny okrywowej. Dekorację stanowią dłoniastoklapowane liście oraz drobne, zielonkawożółte kwiaty. Jest rośliną leczniczą.

Rutewka żółta jest byliną kłączową rodzimego pochodzenia. Rośnie dziko na wilgotnych łąkach i w zaroślach na brzegach rzek. Ozdobę stanowią żółte, pachnące wiechy kwiatów. Łodygi rutewki dorastają do ponad 150 cm wysokości.

Rojnik albo rojownik pospolity jest niewielką byliną rodzimego pochodzenia, chociaż rzadko w naturze spotykany. Tworzy przyziemne, bladozielone różyczki liściowe, z których wyrastają pędy kwiatowe. Jasnożółte kwiaty są duże i zebrane w gęsty kwiatostan na szczycie pędu kwiatowego.

Rebutia heliosa jest gatunkiem kaktusa, którego nazwa rodzajowa upamiętnia francuskiego ogrodnika Pierre’a Rebuta, a epitet gatunkowy wskazuje na słoneczną barwę kwiatów.

Cebulica syberyjska 'Alba' jest odmianą o białych, delikatnych kwiatach. Wczesną wiosną tworzy białe dywany pięknych kwiatów. Jej zaletą jest łatwość uprawy i odporność na mróz. Nadaje się na stanowiska pod drzewami i krzewami.

Dziurawiec bezwonny jest mieszańcem Hypericum androsaemum i Hypericum hircinum, znanym już od końca XVIII wieku. Jest uprawiany jako roślina ozdobna w kilku odmianach hodowlanych. Dekorację stanowią żółte kwiatostany oraz czerwone torebki nasienne. Dorasta do metra wysokości.

Szczaw lancetowaty jest rodzimego pochodzenia byliną o bardzo dużych, płaskich liściach odziomkowych. Rośnie nad brzegami wód stojących lub bardzo wolno płynących. Bywa uprawiany w ogrodach jako roślina ozdobna.