Estragon (bylica draganek) - uprawa, zastosowanie, właściwości

Jest rośliną przyprawową, wywodzącą się z Azji Południowej i Środkowej. Ze względu na palący smak, intensywnie ostry zapach oraz wijące się korzenie została nazwana dracunculus, czyli małym smokiem. W ubiegłych stuleciach wierzono, że stanowi antidotum na ukąszenia jadowitych zwierząt. Estragon Artemisia dracunculus, czyli bylica draganek, należy do rodziny astrowatych. Zioła używane są jako aromatyczna przyprawa.

Jeśli interesują cię także inne rośliny znajdujące zastosowanie jako przyprawy, zebraliśmy je dla ciebie w tym miejscu.

Zielony estragon w ogrodzie

Bylica draganek (artemisia dracunculus) – właściwości

Opis zioła estragon

Rozróżnia się estragon francuski i estragon rosyjski. Odmiana francuska jest delikatna, a wąskie lśniące listki zioła uwalniają anyżkowo-pieprzowy aromat. Estragon odmiany rosyjskiej wytwarza węższe i bledsze listki, pozbawione anyżkowego zapachu. W umiarkowanym klimacie nasiona wytwarza jedynie bylica estragon rosyjski. Korzeń rośliny stanowi jasnobrązowe kłącze z korzeniami przybyszowymi. Bylica draganek jest rośliną wieloletnią, znoszącą kilkustopniowy mróz.

Estragon - uprawa

Estragon preferuje zaciszne i słoneczne stanowiska. Najlepiej udaje się uprawa na wilgotnej próchnicznej glebie. W ziołowych ogródkach wymaga nawożenia kompostem oraz nawozem organicznym.

  • Rozmnażanie:
    • Od kwietnia możliwe jest rozmnażanie rośliny przez podział kłącza. Latem można sadzić sadzonki pędowe. Wymagane jest zachowanie rozstawu 30 x 40 cm, bowiem bylica rozkrzewi się, dorastając do 150 cm wysokości. Estragon francuski rozmnaża się wyłącznie przez odrosty korzeniowe.
    • Nasiona estragonu rosyjskiego wysiewa się do gruntu na wiosnę.
  • Pielęgnacja
    • Roślinę przerywamy, a jesienią przycinamy, dla jej odmłodzenia. W czasie zimy, chroniąc estragon przed niskimi temperaturami, okrywamy go gałązkami iglaków, słomą lub ściółką.
  • Zbiór i przechowywanie
    • Latem zbieramy zielone wierzchołki pędów. Listki możemy wysuszyć, w temperaturze około 25 stopni Celsjusza, jednak estragon suszony nie jest tak aromatyczny, jak świeży. Można zakonserwować roślinę i utrzymać jej aromat, zaparzając listki w oleju lub w occie. Zioła nadają się również do zamrożenia. Jeśli interesują cię także inne zioła i rośliny lecznicze, więcej inspiracji znajdziesz w tym miejscu.

Estragon w doniczce

Uprawa w domu

Bylica draganek (artemisia dracunculus) dobrze znosi uprawę w pomieszczeniach. Dostęp do świeżej i aromatycznej przyprawy we własnej kuchni jest możliwy i łatwy. Wystarczy dokonać zakupu estragonu w doniczce i przesadzić go do większego docelowego pojemnika. Na dno doniczki wysypujemy warstwę drenażu i przysypujemy ziemią ogrodniczą. Na takim podłożu sadzonki szybko się przyjmą. Jeśli zaobserwujemy, że estragon zaczyna żółknąć, może to oznaczać, że brakuje roślinie składników pokarmowych. Niewielkie nawożenie płynnym nawozem, przeznaczonym dla roślin doniczkowych, pobudzi estragon w doniczce do wzrostu i odpowiednio go odżywi.

Domowa pielęgnacja zioła estragonu

Uprawa zioła w warunkach domowych wymaga zapewnienia właściwego stanowiska. Bylica draganek jest ciepłolubna, najlepiej wzrastająca na stanowiskach słonecznych. Dobrym miejscem jest więc parapet okna, przez które wpada słoneczne światło. Roślina źle znosi przeciągi, więc zadbajmy, by nie stała przy uchylonych oknach, zwłaszcza w czasie chłodnych i wietrznych dni. Regularne podlewanie w okresie letnim oraz troska o nieprzelewanie rośliny zimą, pozwoli jej na zdrowy rozwój.

Estragon w doniczce, właściwie pielęgnowany, podlewany i przycinany, może cieszyć oczy i podniebienia domowników nawet przez 5 lat. A może zainteresuje cię także tymianek?

Estragon – właściwości i zastosowanie

Właściwości lecznicze estragonu

Liście estragonu bogate są w jod, sole mineralne, karoten, olejki eteryczne, flawonoidy, fitosterole, garbniki oraz witaminy A oraz C. Dzięki aktywnym składnikom bylica estragon znajduje zastosowanie w leczeniu licznych schorzeń:

  • w dawniejszych czasach stosowano roślinę na szkorbut i epilepsję,
  • zaparzone liście pobudzają układ trawienny i poprawiają apetyt. Zażywanie zioła eliminuje wzdęcia i uczucie przejedzenia,
  • spożywanie estragonu wspomaga prawidłową pracę przewodów żółciowych i wątroby,
  • obecność w roślinie fitosteroli wpływa na obniżenie złego cholesterolu we krwi, co ma istotne znaczenie w zapobieganiu miażdżycy i chorób układu krwionośnego,
  • korzeń estragonu łagodzi ból zębów,
  • roślina działa antybakteryjnie i przeciwzapalnie, łagodząc dolegliwości skórne, poprzez zastosowanie wewnętrzne oraz zewnętrzne, np. w postaci okładów.

Lecznicze przepisy z zioła estragonu

Do przygotowania medykamentów z bylicy draganka używane są świeże zioła, których może dostarczyć również domowa uprawa w doniczce oraz estragon suszony.

  • Przy problemach skórnych oraz do płukania ust polecany jest ocet estragonowy. Do jego przygotowania najlepiej użyć 1 litr octu jabłkowego lub winnego, którym należy zalać świeże gałązki estragonu. Szczelnie zamknięte naczynie odstawiamy w suche, chłodne i zacienione miejsce na około dwa tygodnie. Po odcedzeniu zdrowotny płyn gotowy jest do użycia. Sprawdza się do przemywania zmienionych chorobowo miejsc, a także do płukania gardła i ust.
  • Na dolegliwości trawienne i problemy z układem żółciowym polecany jest napar. Do jego przygotowania można wykorzystać susz lub świeże listki. 1 łyżkę stołową zalewamy wrzącą wodą i pozostawiamy do naciągnięcia na około 15 - 20 minut. Tak przygotowaną herbatę popijamy po posiłku, w dawce ½ szklanki.
  • Estragon suszony z powodzeniem zastępuje sól. Przyprawianie potraw ziołami polecane jest w schorzeniach nefrologicznych, przy nadciśnieniu oraz w czasie odchudzania się. A może zainteresuje cię także rozmaryn i jego właściwości?

Zastosowanie estragonu w kuchni

Pikantne zioło o przyjemnym zapachu to przyprawa często wykorzystywana w kuchni.

  • Estragon jest ważnym składnikiem gotowej mieszanki przyprawowej, zwanej herbes fines. Wraz z trybulą, pietruszką i szczypiorkiem tworzy znaną francuską przyprawę, dodawaną np. do potraw jajecznych.
  • Ostry posmak estragonu komponuje się ze składnikami sosów – Bearnaise, holenderskiego i tatarskiego.
  • Świeże listki bylicy draganka dodaje się do majonezów, sałatek, miesza z masłem i posypuje nimi smażone ryby oraz potrawy mięsne.
  • Estragon podkreśla smak pieczonego kurczaka, a także jest ważnym składnikiem nadzienia do drobiu.
  • Marynaty z udziałem estragonu zyskują na zdecydowanym, pikantnym smaku i intensywnym aromacie.
  • Liście możemy zamrozić i dodać do letnich napojów, wzbogacając ich smak.

Przepisy z użyciem estragonu

Pieczarki faszerowane z estragonem

Do przyrządzenia smacznej przystawki potrzebne będą duże pieczarki, około 50 dag, z których ostrożnie usuwamy nóżki, pozostawiając całe kapelusze. Nóżki siekamy i mieszamy z 3 szklankami pokruszonego świeżego chleba, 2 zmiażdżonymi ząbkami czosnku, drobno posiekaną cebulą, 2 łyżkami świeżego poszatkowanego estragonu, 1 całym jajkiem, solą i pieprzem. Po dokładnym wymieszaniu nadzieniem wypełniamy kapelusze. Panierujemy w jajku i bułce tartej. Smażymy w 4 szklankach oliwy i odsączamy z nadmiaru tłuszczu na pergaminie. Faszerowane pieczarki świetnie smakują z majonezem i białym winem. Porcja przewidziana jest dla 4 osób.

Kurczak pieczony w estragonie

Zastosowanie estragonu do mięsnych dań wpłynie na ich bezproblemowe spożycie, bez uczucia przejedzenia i nieprzyjemnych sensacji trawiennych. Aromatyczna przyprawa, dodana do miękkiego masła – 2 łyżki świeżego zioła, sól i pieprz – pozwoli uzyskać nadzienie do kurczaka. Wypełniamy nim wszystkie otwory podzielonego na części drobiu, z którego wcześniej zostały usunięte kości. Końce każdej porcji spinamy drewnianymi wykałaczkami lub metalowymi szpikulcami. Mięso pieczemy w żaroodpornym naczyniu, w folii, w temperaturze 210 stopni Celsjusza, przez około 40 minut. Tak przygotowane danie możemy podać, np. w czasie rodzinnego przyjęcia, z dodatkiem ulubionych warzyw.

Literatura:

  • Encyklopedia ogrodnictwa, Warszawa 1993.
  • M-L. Kreuter, Ogród w zgodzie z naturą, Warszawa 2003.
  • L. Bremnes, Wielka księga ziół, Warszawa 1991.
Ocena: 4,4/5 (głosów 14)
, aktualizacja 15 lipca 2018
Komentarze
Dodaj komentarz
Podpis:

Wyszukaj na stronie:


Ta strona korzysta z plików cookies.

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies w celu zbierania danych analitycznych (analizowania ruchu na stronie) oraz profilowania reklam przez naszych partnerów. Szczegóły znajdziesz w naszej polityce prywatności. Jeżeli nie wyrażasz na to zgody, zablokuj pliki cookies w przeglądarce.

Zamknij