Rdestowiec krok po kroku - rodzaje, uprawa, zastosowanie, właściwości lecznicze

Rdestowiec to rodzaj okazałych bylin zaliczanych do rodziny rdestowatych. Trzy rośliny należące do tego rodzaju wykazują cenne właściwości lecznicze. Choć powszechnie są uznawane za chwasty. Do tej samej rodziny zalicza się rdest Auberta, popularne dekoracyjne pnącze. W tym artykule opisujemy i rośliny lecznicze i dekoracyjne. Sprawdzamy, jakie jest ich zastosowanie i jak wygląda uprawa.

Rdestowiec, ostrokończysty i jego charakterystyka

Rdestowiec to właściwie grupa spokrewnionych ze sobą roślin zaliczanych do rodziny rdestowatych. Należy do niej pięć gatunków występujących we florze Europy Środkowej. Są to okazałe byliny pochodzące z innych części świata dorastające przeważnie do 3 metrów wysokości. Mają nagie i puste w środku łodygi. Ich liście są duże, pojedyncze i skrętoległe. Kwiaty drobne, zebrane w rozgałęzione kwiatostany. Warto wiedzieć, że rdestowiec plamisty, ptasi i wężownik są znanymi roślinami leczniczymi. Zanim do nich przejdziemy skupimy się jednak na gatunku typowym. Jest nim rdestowiec ostrokończysty znany też, jako japoński.

Jak już sugeruje nazwa rdestowiec japoński pochodzi z Azji. Do Europy trafił w latach 20-tych XIX wieku za sprawą holenderskiego botanika Siebolda. Jest to bardzo ekspansywna bylina osiągająca 2-3 metry wysokości. Porasta brzegi rzek, pola i nieużytki rolne. Pojawia się również w ogrodach, choć nie jest w nich mile widziana, bowiem potrafi zagłuszyć inne gatunki. Rdestowiec japoński silnie się rozgałęzia, jego łodygi są wzniesione i łukowato wygięte. Liście eliptyczne, jasnozielone osiągające długość 5-15 cm. Ta roślina miododajna kwitnie od sierpnia do września. Objawia się to wykształceniem drobnych, zielonkawobiałych kwiatów zebranych w wiechowate kwiatostany.

Uprawa rdestu Auberta

Właściwie prawidłowa nazwa opisywanej teraz rośliny to rdestówka Auberta. Nie ma wiele wspólnego z rdestowcem poza tym, że należy do tej samej rodziny. Choć jest to pnącze osiągające 8-12 metrów długości bywa nazywane rdestem. Wspina się na altany i inne podpory, może być uprawiane na balkonach w pojemnikach. Roślin ma czerwone pędy, na których rozwijają się sercowate liście na krótkich ogonkach. Są zielone i utrzymują się do późnej jesieni, opadają wraz z pojawieniem się pierwszych przymrozków. Rdestówka kwitnie od sierpnia do października. Wykształca wtedy drobne białe kwiaty układające się w wiechowate kwiatostany.

Rdest Auberta sprzedawany jest w postaci sadzonek w plastikowych pojemnikach. Rośliny wysadza się na stałe miejsce wczesną wiosną tuż po ustaniu przymrozków. Najczęściej końcem marca, początkiem kwietnia. Dołek, w którym się znajdą należy lekko zaprawić nawozem wieloskładnikowym. Rdestówka preferuje stanowiska nasłonecznione, ale rozwinie się również w półcieniu i miejscu z rozproszonym światłem. Ma małe wymagania względem gleby. Oczywiście najlepiej rośnie na żyznej, ale znosi praktycznie każdą ziemię ogrodową. Byleby była lekko kwaśna i stale umiarkowanie wilgotna.

Rdest Aubera nie jest bardzo wymagający w kwestii pielęgnacji. Podstawa to zapewnienie mu wilgotnego podłoża. Podlewanie przeprowadza się w upalne, suche dni. Nawożenie jest równie ważne. Wieloskładnikowe nawozy mineralne można podawać w małych dawkach, co dwa tygodnie. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie dużych porcji mieszanek o przedłużonym działaniu. Wtedy wystarczy zasilić roślinę dwa razy w roku. Pędy pnącza należy przycinać, co zahamuje ich bujny rozrost. Rdstówka dobrze reaguje na cięcie. I to tyle, jeśli chodzi o pielęgnację.

Rdest wężownik i inne gatunki lecznicze

Wracamy do właściwych rdestów, reprezentowanych przez wężownik. Może być uprawiany w ogrodach, jest spotykany w parkach i na brzegach zbiorników wodnych. Lubi półcieniste lub nasłonecznione, wilgotne stanowiska. Może tam dorastać do 75 cm wysokości, wykształca różowe, kłosowate kwiatostany. Rdest wężownik a właściwie jego kłącze i ziele wykazuje właściwości lecznicze. Działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i ściągająco. Potrafi zapobiegać biegunkom i krwotokom. Ten rdest jest stosowany w leczeniu schorzeń układu pokarmowego.

Kolejna bylina stosowana w ziołolecznictwie to rdestowiec ptasi. Osiąga 50 cm wysokości, ma sinozieloną łodygę oraz drobne, eliptyczne lub równowąskie liście. Okres kwitnienia rośliny trwa od czerwca do października. Pojawiające się kwity są biało zielone lub czerwono zielone. Rdestowiec ptasi jest pozyskiwany na susz. Napary powstające na jego bazie mają działanie moczopędne, przeciwzapalne i ściągające. Stosuje się je, więc przy leczeniu schorzeń układu moczowego, nadciśnieniu i chorobach reumatycznych.

Ostatni w naszym spisie rdest plamisty to w przeciwieństwie do poprzedników roślina jednoroczna. Osiąga 10-60 cm wysokości, ma podnosząca się lub wyprostowaną łodygę. Liście rozwijają się na krótkich ogonkach, są lancetowate lub równowąskie i ostro zakończone. Na wierzchu, w centralnym punkcie blaszki liściowej mają wyraźną, ciemną plamkę. Ta miododajna roślina kwitnie od lipca do października. Jej właściwości lecznicze są podobne do tych oferowanych przez odmianę ptasią. I to wszystko, co warto wiedzieć o rdestowcu i gatunkach wchodzących w skład tego rodzaju.