Rośliny na glebę lekko kwaśną

Dracena 'Milky Way' jest odmianą draceny rozgałęzionej, która zamiast wyprostowanego pokroju przyjmuje formę krzewiastą, a jej długie, cienkie pędy przewieszają się łukowato. Główną ozdobą rośliny są grube, ciemnozielone liście z białym pasem pośrodku i białymi plamkami na obwódce. Można dopatrzeć się w tym wzorze rozgwieżdżonego nieba i Drogi Mlecznej.

Dracena smocza jest endemitem rzadko spotykanym na Maderze i Wyspach Kanaryjskich. Rośnie w formie drzewa, dorasta w naturalnych warunkach do wysokości 20 m. Ozdobą rośliny są pióropusze liści na końcach pędów. Utleniająca się żywica draceny smoczej przybiera czerwony kolor i jest nazywana smoczą krwią.

Trzykrotka pasiasta jest byliną z deszczowych lasów Gwatemali i Meksyku. W naszych warunkach jest uprawiana jako ozdobna roślina doniczkowa. Nazwa rodzajowa upamiętnia Johna Tradescant’a, ogrodnika króla Anglii i Szkocji Karola I. Srebrzyste pasy na liściach kojarzą się z zebrą, co tłumaczy epitet gatunkowy.

Dzięki swoim idealnie okrągłym w zarysie liściom liwistona okrągłolistna jest niewątpliwie jedną z najbardziej eleganckich roślin ozdobnych zaliczanych do palm. Nazwa upamiętnia szkockiego barona Livingston'a, który w 1670 r założył w Edynburgu ogród botaniczny. Na podstawie najnowszych badań roślina została przeniesiona do rodzaju botanicznego Saribus.

Pośród licznej grupy gatunków i odmian alokazji, Alocasia baginda 'Pink Dragon' wykazuje chyba najbardziej kompaktową formę wzrostu. Jej sercowate liście z charakterystycznym, kontrastowym żyłkowaniem zmieniają z czasem kolor z jasnej zieleni na ciemną. Szczególny efekt tworzą moreloworóżowe łodygi rośliny.

Epipremnum 'N'joy' jest bardzo dekoracyjną odmianą klasycznego epipremnum złocistego. Podobieństwo do 'Happy Leaf' albo 'Marble Queen' nie jest przypadkowe, ponieważ należą do tego samego gatunku botanicznego. Na soczystej zieleni liści epipremnum 'N'joy' widoczne są nieregularne białe plamy, które z każdego liścia tworzą niepowtarzalne dzieło sztuki.

Miskant chiński 'Malepartus' jest bardzo dekoracyjną i elegancką odmianą bylinowej trawy, wyhodowaną przez niemieckiego ogrodnika Ernsta Pagels'a w 1983 r. Ozdobę stanowią przebarwiające się jesienią liście oraz okazałe, wyprostowane wiechy kwiatów. Czerwone, a później srebrzyste kwiatostany pojawiają się późnym latem.

Pochodząca z Afryki pelargonia pachnąca nie posiada tak efektownych kwiatów jak inne gatunki z jej rodzaju, ale za to jej liście wydzielają przyjemny, lekko cytrynowy zapach przy każdym ich dotknięciu. Uprawiane pod tą nazwą mieszańce i kultywary pachną też różą, jabłkiem albo miętą.

Rozplenica japońska 'Moudry' jest bardzo dekoracyjną trawą, której wąskie, przewieszające się liście tworzą efekt małej fontanny. Główną ozdobą są miękkie, puszyste kłosy, przebarwiające się pod koniec kwitnienia na ciemny, prawie czarny kolor. Odmiana została wyhodowana w Baltimore, przez G. Moudry’ego trafiła do szkółki K. Bluemela, który nazwał ją na cześć hodowcy i wprowadził do handlu.

Sprowadzona z Ameryki Północnej porzeczka krwistoczerwona jest już od dwóch wieków uprawiana w Europie jako roślina ozdobna. Główną jej atrakcję stanowią ciemnoczerwone kwiaty, rozwijające się wiosną. Niebieskoczarne owoce porzeczki krwistej są kwaśne i niesmaczne.

Rannik zimowy jest bulwiastą byliną z rodziny jaskrowatych, która w Polsce jest uprawiana w ogrodach, a czasem dziczeje. Jest jednym z pierwszych zwiastunów wiosny i doskonale pasuje do krokusów i przebiśniegów, z którymi tworzy z czasem gęste dywany kwiatów. Występuje w uprawie w kilku odmianach, różniących się odcieniem kwiatów i wypełnieniem.

Oryginalną odmianę śliwy o czerwonych liściach znalazł koło Teheranu i przywiózł do Francji pod koniec XIX wieku M. Pissard - zarządzający ogrodami szacha Persji. Niewielkie drzewo odznacza się ciemnopurpurowymi z metalicznym połyskiem liśćmi oraz wcześnie rozwijającymi się różowymi kwiatami. Duże, purpurowoczerwone owoce są jadalne i smaczne.

Klon srebrzysty jest północnoamerykańskim gatunkiem, który trafił do Europy na początku XVIII wieku, a do Polski około stu lat później. Polska nazwa gatunkowa nawiązuje do srebrzystoszarej dolnej powierzchni liści. Ze względu na rozłożystą koronę i dużą wysokość, klon srebrzysty nadaje się do dużych ogrodów, gdzie stanowi efektowny obiekt centralny.

Śnieżyca wiosenna, bylina cebulowa rodzimego pochodzenia, bywa czasem mylona z częściej uprawianą w ogrodach śnieżyczką przebiśnieg. Ogólny pokrój roślin jest podobny, jednak łatwo można odróżnić przebiśnieg po odmiennej budowie kwiatu - ma on koronę złożoną z dwóch okółków, przy czym zewnętrzny jest wyraźnie podzielony na trzy stosunkowo wąskie płatki.

Brzoskwinia 'Inka' jest polską odmianą brzoskwini zwyczajnej o dużych owocach i dobrej odporności na mróz. Najlepiej rośnie w cieplejszych regionach kraju, gdzie nie zagrażają jej przymrozki w okresie kwitnienia. Ozdobę brzoskwiniowego drzewa stanowią duże, różowe kwiaty.

Stephania pierrei jest rosnącą w Wietnamie, Kambodży i Tajlandii bulwiastą byliną, która uprawiana u nas w doniczkach nie doczekała się jeszcze żadnej polskiej nazwy. Okrągłe tarczki liści tej rośliny bardzo przypominają liście pilei peperomiowatej, z którą jedna nie jest spokrewniona. W medycynie wietnamskiej jest stosowana do leczenia depresji, bezsenności i niektórych zaburzeń psychicznych. Zamiast poprawnej nazwy botanicznej Stephania pierrei, często używana jest nazwa Stephania erecta.

Tawlina jarzębolistna to silnie rozrastający się krzew pochodzący z północno-wschodniej Azji, u nas sadzony jako roślina ogrodowa już od połowy XVIII wieku. Główną ozdobą tawliny jarzębolistnej są białe kwiaty zebrane w wydłużone wiechy na końcach pędów. Zmienność kolorów wykazują liście krzewu: rozwijające się są różowopomarańczowe, później jasnozielone, a jesienią przebarwiają się na odcienie żółci.

Pochodzące z południowej Azji mangowe drzewo jest najważniejszym owocem w Indiach, a jego uprawa liczy tam już 4000 lat. W naturalnych, tropikalnych warunkach mango dorasta do 30 m; u nas może rosnąć tylko w doniczkach i osiąga wysokość do 3 m. Nawet jeśli nie uda się w mieszkaniu doprowadzić do jego kwitnienia, to na pewno wyrośnie efektowne, zimozielone, egzotyczne drzewko.

Hebe Andersona jest zimozielonym krzewem z Nowej Zelandii, który późnym latem staje się prawdziwą gwiazdą pośród ogrodowych roślin. Duże, efektowne kwiatostany rozwija od lipca do października. Ze względu na słabą odporność na mróz, hebe Andersona wymaga w naszych warunkach zimowania w jasnym pomieszczeniu.

Rdest japoński sprowadzony do Europy na początku XIX wieku jako roślina ozdobna znalazł bardzo korzystne dla siebie warunki i szybko stał się gatunkiem inwazyjnym, wypierającym gatunki rodzime. Posiada efektowne kwiatostany, które rozwijają się późnym latem i stanowią cenne źródło pożywienia dla owadów. W Chinach i Japonii jest wykorzystywany jako roślina lecznicza.

Trytoma groniasta jest południowoafrykańską byliną, która wielokrotnie zmieniała swoją przynależność do rodzaju botanicznego, aby ostatecznie znaleźć się w Kniphofia, nazwanym tak na cześć niemieckiego botanika Johannesa Kniphof'a. Na początku XIX wieku roślina pod nazwą Trytoma uvarii zyskała dużą popularność w Europie i tym można tłumaczyć używanie tej nazwy również dzisiaj. Oryginalne kwiatostany trytomy groniastej wprowadzają do ogrodu powiew egzotyki.

Pochodząca z Peru cyklantera stopowa jest jednorocznym pnączem spokrewnionym z ogórkiem i dynią. Przez Inków była uprawiana jako warzywo już przed setkami lat. Owoce cyklantery są jadalne i lecznicze. Uprawa tej mało znanej u nas rośliny jest podobna jak uprawa popularnych ogórków.