Rosnąca w górskich wąwozach w Japonii tawułka jest jedną z najbardziej popularnych bylin ogrodowych. Ozdobę tawułki japońskiej stanowią pierzaste, ciemnozielone liście oraz wcześnie rozwijające się stożkowate wiechy białych kwiatów. Doskonale nadaje się do miejsc trwale wilgotnych oraz zacienionych. W uprawie można spotkać wiele odmian o kwiatach w odcieniach różu i czerwieni.

Cebulica dwulistna tworzy wiosną błękitne niczym niebo dywany kwiatów, a wczesnym latem wycofuje się do swoich cebulek i znika z widoku. Ta mała bylina doskonale nadaje się do obsadzenia miejsc pod liściastymi drzewami. Piękna niebieska barwa kwiatów kontrastuje z szarą jeszcze powierzchnią ogrodu.

Peperomia polybotrya jest tropikalną byliną, której ozdobą są niezwykłej urody liście. Na pierwszy rzut oka można ją pomylić z pieniążkiem (Pilea peperomioides), jednak po bliższych oględzinach widać wyraźnie, że ozdobne liście tej peperomii mniej przypominają monety, a bardziej zielone krople wody - stąd spotykana często angielska nazwa raindrop peperomia.

Obrazki włoskie to śródziemnomorska bylina o bardzo dekoracyjnych liściach i efektownych, jaskrawo zabarwionych na pomarańczowy kolor owocostanach. Od wiosny ozdobę stanowią błyszczące, strzałkowate, z wyraźnym białym rysunkiem liście. Z charakterystycznych dla rodziny obrazkowatych kwiatów rozwijają się oryginalne owocostany - gęsto ułożone jagody na szczycie wysokiej łodygi.

Ułudka wiosenna jest niską byliną rozłogową o kwiatach podobnych do niezapominajek, ale większych. Pochodzi z górskich lasów południowej Europy. Doskonale nadaje się do naszych ogrodów jako roślina okrywowa w miejscach półzacienionych albo element bylinowych kompozycji na rabacie.

Kosmatka olbrzymia jest delikatną byliną, zadomowioną w naszych górskich lasach. Długie, połyskujące liście zachowują zieleń również zimą. Doskonale sprawdza się w roli rośliny ozdobnej w ogrodach skalnych i nad oczkami wodnymi.

Rodgersja kasztanowcolistna jest cienioznośną byliną o pachnących, białych kwiatach. Nazwa gatunkowa, polska i łacińska, wskazuje na podobieństwo jej liści do liści kasztanowca. Nazwę rodzajową nadano na cześć Johna Rodgers'a, amerykańskiego admirała, który około 1850 roku kierował ekspedycją, podczas której odkryto pierwsze egzemplarze rośliny.

Tiarella sercolistna jest północnoamerykańską byliną spokrewnioną z popularną u nas żurawką. Ozdobę stanowią jasnozielone, czerwieniejące jesienią liście oraz puszyste, stożkowate, białe kwiatostany. Doskonale nadaje się do ocienionych zakątków ogrodu i do sadzenia pod koronami drzew.

Fiołek leśny jest rodzimą byliną spotykaną w lasach mieszanych i liściastych. Niebieskofioletowe, bezwonne kwiaty fiołka mogą też tworzyć ozdobę ogrodu, szczególnie w półcienistych i cienistych jego zakątkach. Epitet gatunkowy upamiętnia niemieckiego botanika Heinricha Reichenbach'a. W naturze fiołek leśny często tworzy mieszańce z innymi fiołkami.

Kokoryczka wielokwiatowa jest rodzimego pochodzenia byliną kłączową, która doskonale nadaje się do roli rośliny okrywowej w cienistych zakątkach ogrodu. Białe, rurkowate kwiaty są zebrane po 2-4 w gronach, podczas gdy podobna do niej kokoryczka wonna ma kwiaty zwykle pojedynczo w kątach liści. Posadzona w słońcu musi mieć stale wilgotne podłoże.

Funkia sina ze swoimi liśćmi w niebieskozielonym kolorze należy do najbardziej dekoracyjnych roślin. Z wdziękiem i elegancją wypełnia zacienione miejsca w ogrodzie i na tarasie. Jej ojczyzną są skaliste lasy górskie na japońskiej wyspie Honsiu.

Żurawkę drobnokwiatową przywiózł do Europy na początku XIX wieku szkocki botanik David Douglas. Czysty gatunek botaniczny rzadko bywa spotykany w ogrodach, ale jest za to rośliną macierzystą wielu hybryd i kultywarów. Czasem niezwykły okaz powstaje przez przypadek, jak sadzonka żurawki drobnokwiatowej z ciemnymi, czerwonobrązowymi liśćmi w słynnych Królewskich Ogrodach Botanicznych w Kew. Nazwano ją Heuchera micrantha ‘Palace Purple’.

Żurawka amerykańska jest północnoamerykańską byliną o dekoracyjnych liściach. Dzięki odporności na mróz stanowi efektowną ozdobę ogrodu przez cały sezon. W maju i czerwcu rozwija drobne, białe kwiaty zebrane w zwiewne, wiechowate kwiatostany. Żurawka amerykańska jest też jednym z gatunków rodzicielskich licznych mieszańców i kultywarów.

Paprotka zwyczajna jest gatunkiem zimozielonej paproci rodzimego pochodzenia. Rozrasta się za pomocą pełzających kłączy. Jest jedną z nielicznych krajowych roślin, która bywa czasem przygodnym epifitem, to znaczy potrafi wyrosnąć na drzewie pod warunkiem, że zbierze się tam pewna ilość materii organicznej.

Diksonia antarktyczna należy do paproci drzewiastych, które pojawiły się przed milionami lat w okresie karbonu i permu, i przetrwały w lasach tropikalnych do naszych czasów. Pień paproci jest pionowo rosnącym kłączem. Nazwa gatunkowa rośliny upamiętnia szkockiego botanika Jamesa Dickson'a.

Pochodząca z gór środkowej i południowej Europy kosmatka śnieżna jest byliną podobną do trawy. W ogrodzie nadaje się do obsadzenia zacienionych miejsc pod drzewami lub krzewami. Latem tworzy białe wiechy kwiatów.

Liriope szafirkowata jest kłączową byliną o wąskich, ciemnozielonych liściach, tworzącą kępy podobne do kęp trawy. Najbardziej efektownie wygląda roślina późnym latem, kiedy pojawiają się jasnofioletowe, gęste kwiatostany, które przypominają nieco grona szafirków. Nazwa rodzajowa jest imieniem nimfy z greckiej mitologii, matki Narcyza.

Skrzyp bagienny jest rodzimym gatunkiem rośliny szuwarowej. Rośnie na terenach bagiennych, podmokłych, nad brzegami wód stojących. W ogrodzie może być efektowną ozdobą oczka wodnego.