Wiąz

Wiąz to wysokie, rozłożyste drzewo lub spory krzew należący do rodziny wiązowatych. Ten rodzaj, z łaciny zwany ulmus, obejmuje około 20 gatunków. W naturze wiązy występują w umiarkowanych strefach klimatycznych półkuli północnej. Są to, więc terytoria Ameryki Północnej, Europy i Azji. Te potężne drzewa mają skrętoległe, podwójnie piłkowane liście. W okresie kwitnienia pojawiają się obupłciowe lub poligamiczne kwiaty.
Wiąz turkiestanu na żywopłot - uprawa, pielęgnacja, wymagania
Wiąz turkiestanu na żywopłot - uprawa, pielęgnacja, wymagania

Wiąz - opis drzewa, odmiany, uprawa, pielęgnacja, porady

Wiąz to potężne drzewo, które w naszym kraju występuje dziko. Najpopularniejsze są dwa gatunki, wiąz szypułkowy i górski. Oprócz nich czasem spotykany jest wiąz pospolity. Jednakże każdy, kto chce uprawiać tą roślinę w ogrodzie ma dużo większe pole manewru. Należy, więc przybliżyć opis drzewa, jego odmiany, sposoby uprawy i pielęgnacji.

Wiąz pospolity i inne rodzime odmiany

Wiąz najczęściej przybiera formę wysokiego, rozłożystego drzewa. Znacznie rzadziej jest to spory krzew. W obu przypadkach należy do rodziny wiązowatych. Ten rodzaj, nazywany też wiąz ulmus, obejmuje przeszło 20 gatunków. Naturalnym środowiskiem wiązów są umiarkowane strefy klimatyczne półkuli północnej. Są to, więc terytoria Ameryki Północnej, Europy i Azji. Te potężne drzewa wytwarzają skrętoległe, podwójnie piłkowane liście. Zazwyczaj jeszcze przed nimi pojawiają się obupłciowe lub poligamiczne kwiaty. Licznie występującym gatunkiem jest wiąz pospolity. W uprawie występują też wiązy ozdobne.

W Polsce wiąz ulmus cieszy się popularnością a szczególnie jego trzy gatunki. Najczęściej spotykany jest wiąz szypułkowy z łaciny ulmus laevis. Jest to potężne drzewo liściaste dorastające do 40 metrów wysokości. Średnica jego pnia może sięgać 2 metrów. Ulmus laevis ma szeroką, luźną koronę z przewieszającymi się gałęziami. Jego kora jest szara, spękana i łuszczy się płatami. Pędy są cienkie, brązowe i pokryte szczeciniastym owłosieniem. Na nich rozwijają się asymetryczne, jajowate liście osiągające długość 14-15 cm. Wiąz szypułkowy pod koniec marca i na początku kwietnia wytwarza kwiaty. Owocem tej rośliny jest orzeszek z błoniastym skrzydełkiem. Drewno jest twarde i trwałe, więc wykorzystuje się je do produkcji mebli.

Kolejne często spotykane drzewo liściaste to wiąz górski. Zazwyczaj dorasta do 25-35 metrów wysokości, lecz zdarzają się też okazy osiągające 40 metrów. Ta majestatyczna roślina ma szeroką i kopulastą koronę opartą na jednym, grubym i prostym pniu. Wiąz górski ma szarobrązową korę, która u młodych drzew jest gładka. Dopiero u starszych okazów pojawiają się podłużne spękania. Pędy są grube, ciemnobrązowe i pokryte owłosieniem. Na gałęziach pojawiają się duże asymetryczne liście. W marcu wiąz górski wytwarza bezpłatkowe kwiaty zebrane w grona. Owocem jest niewielki orzeszek ze skrzydełkiem. Drewno tego wiązu również jest wykorzystywane do produkcji mebli.

Czas na opis ostatniej odmiany dziko występującej w Polsce. Jest to rzadziej rosnący wiąz polny, który bywa określany, jako wiąz pospolity. Podobnie jak powyższe gatunki, jest to duże drzewo liściaste. Dorasta do 30 metrów wysokości, ale też często przybiera formę krzewu. Ma wysoko położoną i luźną koronę rozwijającą się na pojedynczym pniu. Ponadto wiąz polny ma brązowoszarą korę pokrytą podłużnymi spękaniami. Drzewo pokrywają drobne i długie pędy w kolorze zielonym. Liście dość małe, osiągają 10 cm długości. Wiąz polny już w marcu wytwarza kwiaty, jeszcze przed liśćmi. W przeciwieństwie do poprzedników, jego drewno nie ma zastosowania w meblarstwie.

Wiąz szypułkowy – uprawa

Ulmus laevis i wiąz górski mają bardzo podobne, wysokie wymagania uprawowe. Wykazują dość duże potrzeby, jeśli chodzi o glebę i stanowisko. Tymczasem wiąz polny jest dużo bardziej tolerancyjny, w stosunku do podłoża i miejsca, w którym rośnie. Z tego względu, że pierwszy z wymienionych jest najczęściej spotykany w naszym kraju to właśnie jego uprawą się zajmiemy. Na początek kilka słów na temat zalecanej gleby.

Ulmus laevis najlepiej rozwija się na ziemiach żyznych i gliniastych. Ważne też by były stale umiarkowanie wilgotne. Jeśli te kryteria zostaną spełnione w zasadzie nie trzeba nawozić rośliny. Ma ona, bowiem głęboki system korzeniowy. Dzięki temu drzewo samo zatroszczy się o składniki odżywcze. Podlewanie można przeprowadzać, gdy wiąz ulmus jest młody. Również wtedy, gdy ziemia ma tendencję do przesychania lub panuje susza.

Jeśli chodzi o stanowisko to opisywany wiąz najlepiej rośnie w nasłonecznionych miejscach. Mimo tego dobrze sobie radzi również na półcienistych stanowiskach. Jest to wysokie drzewo, zatem potrzebuje dużo miejsca do rozwoju. Nadaję się, więc tylko do dużych ogrodów. Dlatego też częściej można na nie natrafić w parkach, lasach i w otwartym krajobrazie. Kolejną zaletą jest to, że wiąz szypułkowy jest bardzo odporny na zanieczyszczenia powietrza.

Opis rośliny musi być uzupełniony o pielęgnację. Tu w zasadzie występuje tylko jeden zabieg. Jest nim nic innego jak przycinanie. Przeprowadza się je pod koniec zimy, najlepiej w bezmroźne dni. Usuwa się zbędne bądź chore gałęzie. Wiąz ulmus laevis jest bardzo odpornym drzewem, lecz i on może zostać zaatakowany przez chorobę. Jest nią grzybica, która powoduje obumieranie rośliny. Niestety nie ma na to skutecznego lekarstwa. Na szczęście do takiej sytuacji nie dochodzi zbyt często.

Wiązy ozdobne – wiąz holenderski, wiąz turkiestanu i kolumnowy

Wiązy ozdobne są reprezentowane przez trzy ciekawe gatunki. Pierwszy z nich to niewysoki wiąz kolumnowy. Niewysoki w stosunku do innych drzew z tej rodziny, dorasta do 20 metrów wysokości. Jak już nazwa wskazuje, odznacza się kolumnowym pokrojem. Wiąz kolumnowy ma ciemnozielone, skręcone liście. Kwitnie w marcu i kwietniu wydając kwiaty w formie kwiatostanów. Najbardziej lubi nasłonecznione stanowiska. Ponadto wiąz kolumnowy najlepiej rozwija się na glebach przepuszczalnych, piaszczystych i próchnicznych. Ziemia powinna być też stale umiarkowanie wilgotna.

Równie ciekawy jest wiąz holenderski, on też czasami jest określany, jako wiąz kolumnowy. To drzewo liściaste maksymalnie dorasta do 8 metrów wysokości. Charakteryzuje się odwrotnie stożkowatym pokrojem. Oznacza to, że rozszerza się ku górze. Co ciekawe jego pędy układają się niemal pionowo do góry. Wiąz holenderski ma szerokie eliptyczne liście z piłkowanymi brzegami. Przybierają bardzo przyjemny zielonożółty kolor. Teraz czas na krótki opis jego wymagań. Wiąz holenderski i jego odmiany najbardziej lubią żyzne, przepuszczalne i średnio wilgotne ziemie. Optymalne stanowisko powinno być półcieniste lub nasłonecznione.

Wiąz turkiestanu jest to ostatni okaz na tej liście. W Polsce najczęściej jest nasadzany na żywopłoty, co ma związek z jego rozmiarem. Dorasta do około 6 metrów wysokości i tworzy gęstą, dekoracyjną koronę. Wiąz turkiestanu wytwarza drobne, jajowate bądź eliptyczne liście w kolorze zielonym. Rosną pojedynczo i skrętolegle, lecz jest ich bardzo dużo. Dzięki temu roślina tworzy zwarty żywopłot. Co ważne wiąz turkiestanu dobrze rośnie praktycznie w każdej glebie. Jedynym warunkiem jest to by była stale wilgotna. Stanowisko może być zarówno nasłonecznione jak i zacienione. Więc drzewko sprawdzi się w każdym ogrodzie. To już wszystkie najciekawsze wiązy ozdobne.

CZYTAJ WIECEJ
Ta strona korzysta z plików cookies.

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies w celu zbierania danych analitycznych (analizowania ruchu na stronie) oraz profilowania reklam przez naszych partnerów. Szczegóły znajdziesz w naszej polityce prywatności. Jeżeli nie wyrażasz na to zgody, zablokuj pliki cookies w przeglądarce.

Zamknij